จากสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินสีลม เดินตรงมาเราก็จะเจอร้านเกี๊ยวปูหรือบะหมี่ เลยแวะกินอาหารเช้าที่นี่ ตอนเข้าไปกินนึกว่านั่งอยู่ท่ามกลางพายุ เพราะร้านนี้มีพัดลมอุตสาหกรรมเปิดระบายความร้อนสี่ห้าตัว

พอกินเสร็จ ก็เกิดคำถามว่าจะไปไหนต่อ ก็เลยขึ้นรถไฟฟ้าตรงสถานีศาลาแดงเพื่อจะไปสยาม ด้วยความงก ๆ เงิ่น ๆ ดันขึ้นรถไฟฟ้าผิดฝั่งอีก เลยได้ไปเที่ยวฝั่งธน ตอนไปเห็นมีควันดำลอยสูง ไม่รู้ว่าตรงผั่งธนเกิดไฟไหม้ที่ไหน

ที่สุดก็ได้ใช้เวลาตลอดช่วงบ่ายอยู่ที่ Paragon ถือโอกาสไปดูหนังสือที่คิโนะ เอเชียบุ๊คส์ แล้วก็หาที่นั่งดื่มกาแฟ เพื่อรอเวลาให้ถึงห้าโมงเย็น เนื่องจากนัดกับเพื่อนทานข้าวเย็นกัน

ทานข้าวเย็นเสร็จก็ไม่รู้จะทำอะไรอีก ตัดสินใจเดินว่าจะไปเยาวราช หาอะไรกินกันอีก ปรากฏว่าแค่เดินมาจะขึ้นรถเมล์แถวไหนสักที่จำไม่ได้ ที่เดินเลียบศูนย์หนังสือจุฬาฯ มาแล้วเลี้ยวซ้าย เห็นคนยืนรอรถเมล์กันอยู่ก็แทบจะเป็นลม ทำไมเยอะแบบนี้….

สุดท้ายก็ได้มายืนอยู่บนรถเมล์ เจอน้อง รด. เป็นเด็ก ม.6 สองคนยืนคุยกันอยู่เรื่องการเลือกคณะเรียน ว่าจะเข้าคณะไหนดี เห็นน้องคุยกันอยู่นาน ก็เลยให้คำแนะนำไป ไหน  ๆ ก็โหนรถเมล์อยู่ใกล้กันแล้วนี่

พอถึงเยาวราช ก็เดินหาอะไรกิน เดินไปเดินมาสักพัก ก็เหนื่อย หมดแรงเอาดื้อ  ๆ  ก็เลยแยกย้ายกันกับเพื่อนที่เยาวราช ราวสามทุ่ม

หาอะไรกินแถวเยาวราช

จากนั้นก็ขึ้นรถเมล์ไปยังสถานีหัวลำโพง ต้นสถานีอากาศปลอดโปร่ง แต่ระหว่างทางกว่าจะถึงสุทธิสาร….. โอ้ว พระเจ้า!!

……..

หลังจากยังไม่หายมึนกับการแออัดของผู้คนบนรถไฟฟ้าใต้ดิน จากหัวลำโพงมาสุทธิสาร เช้าวันนี้งัวเงียตื่นขึ้นมาพร้อมกับที่ฝนตกปรอย  ๆ เพื่อนตัดสินใจโทรเรียกแท็กซี่ให้มารับ เพื่อไปส่งยังสนามบินสุวรรณภูมิราว 06.30 น. เพื่อจะไปให้ทันเช็คอินก่อน 07.15 น.  ด้วยความรีบร้อนกลัวไม่ทัันประกอบกับฝนตกทำให้ระหว่างนั่งรถ เกิดการวิงเวียนศีรษะอย่างบอกไม่ถูก

ไปถึงสุวรรณภูมิราว 07.15 น. ก็ไปเช็คอินตามปกติ ปรากฎว่ามาสาย ปิดรับกระเป๋าแล้ว ต้องหิ้วขึ้นเครื่องเอา เนื่องจากหากรอโหลดกระเป่าต้องรอไฟล์ตอน 11 โมง ก็ยังทุลักทุเลผ่านมาได้ ทีนี้เนื่องจากเรามาเช็คอินสาย แล้วจะต้องไปขึ้นเครื่องที่ F1A ซึ่งอยู่ไกลมาก ต้องวิ่งกันแทบตายกลัวไม่ทัน โชคยังดีที่เขายังรอ ก็ให้รถตู้มารับพาไปส่งที่เครื่อง ซึ่งนอกจากกระเป๋าใบโต เราก็พกความรู้สึกผิดและละอายแก่ใจที่ทำให้คนอื่นต้องรอ  เฮ้อ !!!

วันฝนปรอย ๆ

รู้สึกเหงาเหมือนกัน บอกไม่ถูก

ภรรยาผมคนใส่แว่นกับเพื่อนกุ้ง

ราวสองชั่วโมง มาถึงแล้ว

และแล้วเราก็มาถึง Hồ Chí Minh จนได้ ตอน 09.15 น. ไม่ขาดไม่เกิน

หนังสือต่างประเทศเกี่ยวกับ Ho Chi Minh

ท่าอากาศยานนานาชาติโฮห์จิมิน

รอจังหวะหาแท็กซี่แถวนี้ สุดท้ายได้แท็กซี่คันหนึ่งคิดที่ 8 USD จากที่คันแรกจะคิดเรา 20 USD

ตอนส่งเสร็จเขาจะขอทิปอีก 2 usd แต่เราคงให้ไม่ได้

ค่าผ่านทาง นิ่ง ๆ ไว้ ให้แท็กซี่จ่ายเอง

ป้ายโฆษณาระหว่างทางออกจากสนามบิน

ปั๊มน้ำมัน

รถไปรษณีย์ EMS

จำชื่อวงเวียนไม่ได้

เฝ๋อ มื้อแรกของวันตอน 11 โมง

ต้องกินเฝ๋อ เพราะอ่านรายการไม่ออก และผู้คนทั่วไปไม่ได้สื่อสารภาษาอังกฤษ

แม่ค้าในตลาดเบียนฐาน

แม่ค้าในตลาดเบียนฐาน

ผู้คนที่มาจับจ่ายใช้สอย การหาข้าวเย็นกินที่นี่ ประหยัดและปลอดภัยดี

เพื่อนกุ้งจองห้องพักที่โรงแรม Asian Ruby 2 ระดับ 2 ดาว ไว้ ซึ่งก็อยู่ไม่ไกลจากตลาด เบียนฐาน เดินออกจากโรงแรมแล้วเลี้ยวซ้่าย 2 ครั้งก็เจอตลาดเบียนฐานเลย

สำหรับอาหารเช้าคือ เฝ๋อ  นั้น เพราะเราอ่านภาษาเวียดนามไม่ออก และผู้คนทั่วไปก็ไ่ม่ได้สื่อสารเป็นภาษาอังกฤษ ดังนั้นการไปเที่ยวควรมีเครื่องคิดเลขติดตัวไปด้วย เวลาถามราคาจะได้ไม่งง  อาหารที่นี่แพงมาก มือละเป็นหมื่นเป็นแสน

เสื้อยืด กางเกงขาสั้น รองเท้าแตะ กาแฟมอคค่าเย็น และหนังสือติดมืออย่างน้อย 2 เล่ม

และถึงแม้ว่าผมออกจะเป็นคนฟุ่มเฟือยตามอัตภาพ แต่กลับใช้เวลาในการเสพความสุขได้อย่างคุ้มเหลือหลาย

หนังสือพิมพ์สตาร์ซอคเกอร์ กับ Open เป็นสองเล่มที่ผมต้องมีในมือ ซึ่งมันก็นานมากแล้ว ที่ Open  ได้เลิกหนังสือหัวนี้ไป

สารภาพว่า รู้สึกหงุดหงิดอย่างมาก กับการที่รู้ว่า Open จะไม่มีเล่มต่อไปแล้ว มีคำถามเกิดขึ้นในหัวผมมากมายว่าทำไม ขนาดทำขาวดำแล้ว ยังไม่คุ้มต้นทุนการผลิตหรืออย่างไร มีช่วงหลัง  ๆ ที่ Open เปลี่ยนปกหน้าเป็นสี เนื่องจากผมรู้สึกผูกพัน กับสำนักพิมพ์นี้อย่างไรก็ไม่ทราบได้ รู้แต่ว่าถ้าช่วงต้นเดือน ก็จะรีบไปร้านหนังสือ Open มาหรือยัง ชอบอ่านบทสัมภาษณ์ ทุกหน้าในนั้นคุ้มกับราคาปกเหลือเกิน ซึ่งมันทำให้ผมเปิดโลกทัศน์ทิ้งไว้ได้โดยไม่ต้องกลัวเปลืองไฟ

พี่โญ ที่ใคร  ๆ เขาเรียกกัน ก็คือ ภิญโญ ไตรสุริยธรรมา  ชื่อนี้เป็นเสมือนแบรนด์เนมที่ทำให้ผมต้องกวาดตามองหา เวลาเข้าร้านหนังสือ รวมถึงชื่อสำนักพิมพ์  Openbooks

เพราะผมไม่เคยผิดหวังเวลาหยิบหนังสือแบรนด์นี้มาย่อย

ผูชายรูปร่างผอมอีกคนหนึ่งที่ผมเสพติดงานของเขามาก จนเรียกได้ว่า เล่มไหนมีชื่อคนนี้ ผมยินดีซื้อหามาอ่าน โดยบางเล่มแทบไม่ต้องพลิกดูเนื้อหาด้านใน

ชื่อเขาคือ “วรพจน์ พันธุ์พงศ์”  ผมไม่เคยผิดหวัง เพราะไม่เคยคาดหวัง งานของคุณวรพจน์ เป็นงานที่ตรงกับจริตของผม น่าเสียดายที่บางครั้งผมอ่านงานพ็อกเก็ตบุ๊คส์ของเขา เพียง 1  ชั่วโมง ก็ถึงปกหลังเสียแล้ว … หนังสือมื้อนี้อร่อยจัง  ต้องไปหาเสบียงมาตุนต่อ…..

ผมเคยเจอตัวพี่โญ กับพี่วรพจน์ เพียงครั้งเดียวที่บ้านอาจารย์เทพ เทพศิริ สุขโสภา ช่วงหลายปีก่อน ก่อนเท่าไหร่จำไม่ได้ แต่แน่ใจว่าก่อนที่ซอยวัดอุโมงค์อันร่มรื่นจะใกล้เคียงความเป็นสลัมมากขึ้นทุกที

บทสนทนาของผมกับพี่วรพจน์ ก็คงไม่หนีไม่จาก การบอกเล่าถึงความชอบในงาน ความชื่นชมใน Open แล้วก็ประเด็นของเนื้อหาในเล่ม ที่เริ่มมีบทความเศรษฐศาสตร์เข้ามา อ่านแล้วบางทีงง ย่อยยาก ไม่ใช่ว่าผมไม่รู้เรื่องเศรษฐศาสตร์แต่ผมคิดว่าบางทียาดีต้องขมแต่ก็ควรเคลือบน้ำตาลไว้บ้าง เพื่อให้กินได้ง่าย

ถามว่าทุกวันนี้อยากเจอพี่วรพจน์ไหม คำตอบก็คือ จำเป็นด้วยเหรอ  ถามว่า อยากอ่านงานของวรพจน์ พันธุ์พงศ์ไหม คำตอบก็คือ เขียนออกมาอีก ผมก็ซื้ออ่านอีกนั่นแหละ  ยกเว้นที่เอามาตีพิมพ์ใหม่ ตราาบใดที่เล่มเก่ายังไม่หาย ฮ่า ฮ่า

เราต่างมีแสงสว่างในตัวเอง ไปตามเส้นทางของเรา ไม่มีโทรศัพท์และเครื่องปรับอากาศ และอีกจำนวนหนึ่งที่เรียงอยู่ในชั้นหนังสือของผม

มีอยู่ครั้งหนึ่งถึงแม้ผมเป็นคนที่หวงหนังสือมาก เพื่อนฝูงก็จะไม่ค่อยกล้ามายืม แต่กับพ็อคเก็ตบุ๊คส์ที่ชื่อ เราต่างมีแสงสว่างในตัวเอง  ผมกลับห่อปกอย่างดีแล้วส่งให้น้อง ๆ เพื่อน ๆ อ่าน พร้อมกับบอกว่า ถ้าอ่านแล้วรู้สึกดีรู็สึกชอบ ช่วยเขียนอะไรตรงหน้ารองปกหลังให้ด้วยนะ แล้วส่งต่อ ๆ ไปให้คนที่เราคิดว่าเขาอยากอ่าน  วันหนึ่งถ้าหากเป็นระยะเวลาพอสมควร แล้วเมื่อพลิกปกหลังแล้วมีลายมือขีดเขียนเต็มไปหมด ผมก็จะส่งไปให้คุณวรพจน์ เพื่อจะบอกเขาว่า งานคุณเป็นอย่างไร…

แต่แล้ว ไม่ทราบว่า พ็อกเก็ตบุ๊คส์เล่มนั้น มีแสงสว่างในตัวเองแล้วหรืออย่างไร ถึงหายไปในความมืดของกลุ่มคนรักการอ่านราวกับหิ่งห้อยที่ไม่จำเป็นต้องรอแสงอาทิตย์

ผมจึงไม่สามารถทำในสิ่งที่ตั้งใจไว้ได้

สำหรับงานของ Openbooks สามารถอ่านได้ตามลิงค์นี้ http://www.onopen.com/

เชียงใหม่ฝนตกต่อเนื่องมาหลายวัน ขอให้วันนี้หยุดทีเถอะ

บรรยากาศตอนเช้า ราว 7 โมง มุ่งหน้าสู่อำเภอแม่แตง เชียงใหม่

ใจคอพี่จะขับเองเลยเหรอครับ

ครึ้มฟ้าครึ้มฝน

พักรถรอกลุ่มหลังกันทีนี่ วัดนี้ผมยังไม่เคยมาเลย ถามลุง ๆ แกบอกว่า เมื่อก่อนหลวงปู่แหวนเคยอยู่ที่นี่

เจ้าชายน้อยขี่มอไซค์ออกทริปแทนเครื่องบินของผู้แต่ง(เสียแล้ว)

เมื่อคืนยังไม่ได้นอน แล้วมาออกทริป ผลก็คือยืนหลับ

วัดบ้านเด่น วัดกว้างขวาง ใหญ่มากกกกก

เมื่อมองจากศาลาวัด ลงมาด้านล่าง

เจดีย์มีหลายองค์ งดงาม งดงาม

เหมือนสวรรค์เลย เคยไปเหรอ?

ช่างทำงานได้เนียนมาก ปราณีต ฝีมือดีมากครับ

ออกจากวัดบ้านเด่น มุ่งหน้าสู่เขื่อนแม่งัด

วันนี้เป็นเด็กแนว แนวสันเขื่อน

ผมจะมีโอกาสได้เที่ยวแบบนี้ อีกนานสักเท่าไหร่กัน

อีก 1 กิโลเมตร เข้าสู่ตัวเขื่อนแม่งัด

ฝนตกหลายวัน แต่แทบไม่มีผลอะไรกับระดับน้ำในเขื่อน

บางที บรรยากาศ ก็สอนอะไรเรามากเหลือเกิน

ออกจากเขื่อนแม่งัด มุ่งหน้าสู่วนอุทยานฯ

ชุ่มฉำ่ ทั้งกายและใจ

สาธุ น้ำป่าอย่าหลากตอนนี้นะคร๊าบบบบบ

เดี๋ยวเราจะไปดูตาน้ำ ที่มาของน้ำตกนี้กันครับ

ตาน้ำ น้ำพุเจ็ดสี เป็นน้ำพุที่ออกมาในบริเวณที่เป็นหินปูน จึงทำให้มีสีสันแปลกตา

ออกจากวนอุทยานฯ เรามุ่งหน้าสู่แผ่นดินหวิด ที่เกิดจากการยุบตัวของเปลือกโลก (มั้ง)

ข้าวเที่ยงยังไม่ได้กิน กินแต่บรรยากาศ

นี่แหละ ที่ต้องการในการออกทริป ไม่งั้นน่าเบื่อ

แวะมาดูท่าเรือข้ามฟาก

Butterfly Effect

The End of Trip

ที่ชอบนกเงือกนั้น เพราะว่าเมื่อก่อนโน้น ตอนเรียนมัธยม เคยเห็นนกเงือกบินมาเกาะสายไฟฟ้าอยู่ตรงแถวตลาด ก็เลยสงสัยว่า “มาได้ไงวะ” นกเงือกมันอยู่ในป่าไม่ใช่เหรอ ทำไมมาโผล่บนสายไฟได้ หรือว่าหลงทาง โดยธรรมชาติของนกเงือกนั้นจะรักเดียวใจเดียว บวกกับการดีไซน์ของธรรมชาติให้มีจงอยปากใหญ่ ดูโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ เห็นปุ๊บรู้ปั๊บว่านกอะไร…

ตอนผมเรียนอยู่ปี 3 มีตัวเรียนชื่อ VIP : Veterinary Integrated Problem หรือชื่อไทยว่า ไขปัญหาบูรณาการทางสัตวแพทย์ ซึ่งเป็นวิชาที่ผมชอบมากที่สุด แต่หน่วยกิตน้อยที่สุดเช่นเดียวกัน ซึ่งเทียบอะไรไม่ได้กับการได้ C ในวิชา BIOCHEMISTRY 6  หน่วยกิจ

ครั้งหนึ่งกลุ่มผมได้ทำรายการเกี่ยวกับ นกเงือก ซึ่งหนังสือเกี่ยวกับนกเงือกในไทยนั้น นับเล่มได้เลยครับ ตอนนั้นที่ผมใช้อ้างอิงได้มีอยู่เล่มเดียว เป็นรายงานของอาจารย์ผู้หญิงท่านหนึ่ง เป็นภาษาอังกฤษล้วน หนาประมาณ 20 หน้า A4 ที่ท่านศึกษาวิจัยเกี่ยวกับนกเงือกอยู่ทางภาคใต้ ผมต้องขอโทษเป็นอย่างสูงครับที่ผมจำชื่อท่านไม่ได้ ผมต้องขออขอบพระคุณท่านอาจารย์เป็นอย่างสูงครับที่ให้ทั้งความรู้และแรงบันดาลใจให้กับผม และผมก็แอบแปลเป็นไทยทั้งหมดเช่นกันครับ ตั้งใจไว้ว่าจะไว้ส่งมอบให้กับน้องรหัส  ซึงตอนนั้น นอกจากนกเงือกแล้ว ผมก็ยังแอบแปลงานที่เกี่ยวกับช้าง Africa แล้วก็ช้าง Asia เก็บไว้เป็นส่วนตัวด้วย ต้องขอขอบคุณเครื่องถ่ายเอกสารกับสแกนเนอร์ที่ทำให้ผมได้มุมมองอะไรใหม่ ๆ มาอีกมากมาย (ตอนนั้นกล้องดิจิตอลยังไม่แพร่หลายเลยครับ ปี 2541)

ด้วยความที่เบื่อหน่ายในการเรียนแบบ 2D ผมจึงสะสมภาพพวกนี้ พร้อมทั้งเอกสารที่ผมแปลไว้ เอามาทำเป็น Interactive ของตัวเอง ซึ่งในตอนนั้นก็คงไม่มีโปรแกรมอื่นใดนอกจาก FLASH เท่านั้น  เพราะผมลองนึกภาพว่าในชั่วโมงเรียน ที่เรากำลังพูดถึงส่วนต่อระหว่างลำไส้ใหญ่กับลำไส้เล็ก หรือพูดถึงฟัน Incisor หรือ Premolar นั้น จะสามารถใช้เม้าส์คลิ๊กแล้วเห็นภาพเห็นตำแหน่งจริง ๆ ได้ชัดเจนเลย ไม่ต้องมานั่งเปิด  Anatomy ดูแล้วจินตนาการเอา  ผมอยากทำให้รุ่นน้องต่อ ๆ ไปเรียนหนังสือให้ง่่ายขึ้น

อีกอย่างที่ผมพยายามสะสมในสมัยนั้น คือฟิล์ม X-ray ครับ เพราะผมคิดว่า ถ้าเรามีฟิล์มปกติเก็บไว้ เปรียบเทียบกับฟิล์มที่มีรอยโรคหรือความผิดปกติ มันจะได้คุ้นตาและทำความเข้าใจได้ง่ายขึ้น ซึ่งมันยากมากที่จะสะสมแล้วทำการเปรียบเทียบแบบนั้นได้ ต้องใช้ระยะเวลานานทีเดียว จนผมล้มเลิกความคิดนั้นไปเสียหลังจากทำได้สักพัก

… ผมไม่เสียดายที่ไม่ได้เป็นสัตวแพทย์ในท้ายที่สุด เพราะสิ่งที่ผมได้ชดเชยกลับมาคือ… ผมได้เป็นตัวของตัวเองกับวิถีชีิวิตที่ผมเลือก

หลายปีมาแล้วที่ลุงคนนี้สอนให้ผมเลี้ยงช้าง ( ผมจำชื่อลุงไม่ได้อีกแล้วครับ ขอโทษจริง ๆ ครับ )

ตอนนั้นสวนสัตว์เชียงใหม่ เพิ่งได้ลูกช้างชื่อไชโย ได้ไม่นาน   เมื่อก่อนสวนสัตว์ก็จะมีการเดินพาเหรด จัดขบวนสัตว์เดินรอบสวนสัตว์ ช่วงที่ผมไปฝึกงานนั้น ก็ได้ไปช่วยลุงแกเลี้ยงช้าง ซึ่งก็ได้ช่วยเตรียมอาหารและที่สำคัญได้มีส่วนร่วมในการพาแม่ช้างและช้างน้อยไชโยไปซ้อมเดินพาเหรด ไชโยเองนั้น ใช่ว่าจะนิ่ง ๆ  เดินไปเดินมาวนซ้ายวนขวา ลุงแกเองก็ขี่แม่ช้างอยู่ แม่ช้างก็เหมือนจะเป็นห่วงลูกไชโย บางทีก็ส่งเสียงบอกลูก คล้าย ๆ ว่า อย่าซน เพราะระหว่างเดินมันก็จะเอางวงไปเกี่ยวนั่นเกี่ยวนี่ระหว่างทางอยู่เลย คือซนอะ ว่างั้นเถอะ  ทีนี้มีอยู่ตอนหนึ่งที่ไชโยหงุดหงิด หันหลังกลับแล้วจะวิ่งเข้าหาผม สารภาพว่าแทบช็อคครับ เพราะว่าช้างเด็กวิ่งเข้าหานี่ ตายได้เหมือนกันครับ ตอนนั้นความสูงของไชโยก็พอ ๆ  กับความสูงของผมแหละครับ แต่มวลบวกกับความเร็ว ถ้าผมไม่สามารถหยุดไชโยได้ ผมคงไม่ตายก็พิการ นึกขึ้นได้ว่าลุงแกให้ไม้อันหนึ่งขนาดและความยาวเท่าด้ามไม้กวาดที่เรากวาดบ้านนี่แหละครับ แต่ปลายไม้มีตะปูตอกไว้อยู่ ผมต้องเอาไม้นั่นแหละทิ่มหัวไชโยไว้ เพื่อหยุด !!! ดีทีี่มันได้ผลครับ มันก็เป็นบทเรียนอันระทึกใจใช้ได้เลย อีกอย่างก็คือ ที่เขาบอกว่า ดูช้างให้ดูหาง ดูนางให้ดูแม่  ที่แน่ ๆ ที่ผมรู้ก็คือ อย่าไปดูหางช้างในรัศมีที่หางช้างแกว่งไปมาได้ เพราะถ้าโดนหางช้างฟาดแบบเล่น ๆ อาจทำให้ผิวหนังแตกลึกได้ (อันนี้ผมไม่โดนครับ)

มีอยู่ครั้งหนึ่ง ที่ผมต้องไปเตรียมอาหารให้ลิงชิมแปนซี พี่คนเลี้ยงแกก็ให้ผมปอกสับปะรด กล้วย  แล้วก็ผลไม้อีกสองสามอย่าง เตรียมไว้ให้ลิง ลิงที่อยู่ในกรงก็เดินมาดู เกาะลูกกรงดู แล้วมันก็ร้องเสียงต่ำ ๆ  กระโดดไปมา เห็นพี่คนเลี้ยงแกจะแกล้งมันเสียหน่อย ก็เอาด้ามไม้กวาดไปแหย่มัน ลิงตัวผู้นั้นก็วิ่งวนไปมา พี่แกก็แกล้งเอาไม้กวาดแหย่อีก คราวนี้ผมพูดไม่ออกเลยครับ ลิงตัวผู้เดินเข้าไปหลบมุม แล้วนั่งนิ่ง  ๆ หันหลังให้  พี่คนเลี้ยงก็ร้องเรียกแล้วก็เอาไม้กวาดเคาะ ๆ  ประตูกรง ….

ลิงมันนั่งขี้ใส่มือแล้วหมุนตัวปาขี้ออกมาครับ ขี้ทะลุกรงติดหน้าพี่คนเลี้ยงเลย ผมนี่หุบยิ้มแทบไม่ทัน กลัวแกเสียหน้า    เออ   ลิงฉลาดดี อยากไปแกล้งมันก่อน ตัวเดียวกันนี้แหละครับที่ผมเห็นใครไม่รู้มือบอน เอากล่องนมเปรี้ยวให้มัน  ผมเห็นมันนั่งดูดนมจากหลอดคากล่องอยู่เลย นี่ถ้ายืนตัวตรงได้ก็เป็นคนสมบูรณ์แบบแล้ว…

ต้องอธิบายก่อนนะครับว่า ไม่ใช่ว่าคนเลี้ยงรังแกสัตว์ แต่ก็มีกันแค่นี้แหละครับที่ให้อาหารกัน เจอกันกับสัตว์ทุกวัน บางทีก็หยิกแกมหยอกกันสนุก ๆ ไม่ได้เป็นการคุกคามสัตว์จนเกินไป มันเป็นความผูกพันเหมือนหยอกล้อเพื่อนฝูงแบบนั้นมากกว่า

ตอนนี้ไชโยมีแฟนแล้วชื่อบิลลี่

ถามควาญ (เสื้อขาว) ถึงพ่อแม่ไชโย แกบอกว่า ล้มนานแล้ว...

เห็นช้างแล้วก็นึกถึงตัวเองเหมือนกัน เราเคยมีช่วงเวลาร่วมกัน ไชโยเคยเข้าโรงเรียนแต่สุดท้ายก็เรียนไม่จบ

สารภาพว่า ครั้งหนึ่งเคยใช้เวลาค่อนวัน เพื่อรอดูอวัยวะสืบพันธุ์ของเขาและเธอ

ผมจะว่ายนำ้เข้าไปครับ

การกลับไปเที่ยวสวนสัตว์เชียงใหม่ครั้งนี้ ก็เพราะ AQUARIUM  ผมเก็บภาพมาฝากกันครับ หากมีน้อง ๆ  เด็ก ๆ ผมว่าคุ้มครับ เหมาะกับวันครอบครัว

ระหว่างที่เขียนอยู่นี้ ก็กำลังติดตามข่าว เรื่อง เขาพระวิหาร อยู่ด้วย

ช่วงหยุดยาวหลายวันที่ผ่านมา ผมมีโอกาสได้ไปเยี่ยมบ้านภรรยาพร้อมกับถือโอกาสพักผ่อนไปในตัว  ผมเดินทางโดยรถโดยสารประจำทางเพราะน่าจะเป็นการเดินทางที่สะดวกและเหนื่อยน้อยที่สุด แต่การหาซื้อตั๋วรถในวันที่ทุกคนต่างพากันเดินทาง ช่างเป็นอะไรที่ค่อนข้างลำบาก สรุปว่าวันนั้นเที่ยวรถ VIP ที่เราต้องการเดินทางเต็ม ต้องซื้อตั๋วของวันถัดไป  และในคืนถัดมา เราก็เดินทางออกจากเชียงใหม่ท่ามกลางสายฝนพร้อมกับการภาวนาถึง สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) โดยการท่องคาถาชินบัญชร ว่าขอให้การเดินทางเป็นไปโดยสวัสดิภาพ

ในวันนั้นหลังจากการซื้อตั๋วเสร็จ ก็เลยถือโอกาสตระเวนดูทำเล เพื่อที่จะทำร้านกาแฟกัน ตระเวนมาเรื่อย จนถึงหน้าวัดสวนดอก ก็เลยเข้าไปเดินเที่ยวชม ก็พอดีกับที่ท้องหิว เลยแวะกินอาหารเจภายในวัดสวนดอก ชื่อร้าน “พันพรรณ” ผมเองก็สั่งเย็นตาโฟเจมากิน หน้าตาก็เป็นแบบที่เห็นนี่ครับ น่ากินมากกกกก

เย็นตาโฟเจ

Salad

หลังจากเดินทางฝ่าสายฝนเกือบทั้งคืน ก็มาถึงบ้านภรรยา สำหรับเช้าวันนี้นั้น ผมไม่ทันได้รับรู้อะไรมากนัก เนื่องจากนอนไม่เต็มที่ ทำให้เวียนหัวและง่วงนอนมาก พอถึงห้องนอน หัวถึงหมอนก็หลับทันที ตื่นมาอีกทีเกือบบ่ายโมง

และช่างบังเอิญที่วันนั้น คนงานที่บ้านหยุด เนื่องจากใกล้เข้าพรรษา ผมจึงมีโอกาสดี ได้ออกกำลังกายบ้าง โดยต้องไปส่งกระเบื้องมุงหลังคา 150 แผ่น พร้อมตัวครอบ

เพิ่งรู้ว่ากระเบื้องมุงหลังคา ยกทีละ 5 แผ่น ก็หนักเหมือนกันนะเนียะ  หลังจากส่งกระเบื้องเสร็จ กลับมาถึงบ้าน ก็มีโยม เอ๊ย! มีผู้มาถือศีลที่วัดแถวบ้าน มาขอให้ไปส่งโต๊ะม้าหินชุดหนึ่งด้วย ก็เลยต้องออกไปส่งของอีกรอบ

สภาพหลังจากส่งของ ( กระเบื้องมุงหลังคา ) เสร็จ

เหมอนตุ๊กตาทหารในสุสานจิ๋นซี

วัดต้องเข้าไปอีกไกล หลวงพี่ต้องอาศัยรถแบบแออัดกันหน่อย

บริเวณวัด ร่มรื่น น่าอยู่มากครับ

แวะให้อาหารปลาในวัดด้วย ผักบุ้งและข้าวหุง

ในสระน้ำ มีปลาเต็มไปหมด

ออกจากวัดมาได้สัก 15 นาที ก็จอดรถแวะถ่ายรูปกัน อากาศดีมากครับ เป็นภาวะที่มีความสุขอย่างเอ่อท้น!!

สบายตากว่าอยู่หน้าคอมฯ เยอะเลย อยากให้ office อยู่ตรงนี้จัง

คนเราไม่ต้องรอให้ตาย ก็ไปอยู่ในที่ชอบได้เหมือนกัน

ความรู้สึกแรกที่เห็น คือ ใครถ่ายรูปวะ โคตรสวยเลย  นี่ถ้าเอามาขยายเท่าผนังบ้าน เป็นแบ็คกราวด์ แล้วมีโต๊ะทำงานวางอยู่ด้านหน้า คงเท่น่าดู บรรยากาศก็คงเหมือน ๆ กับตอนที่ JOBS พรีเซนท์สินค้าของ Apple นั่นแหละ

ผมรำพึงกับตัวเองว่า สงสัยคงไม่พ้นเรื่อง iPad แน่เลย  ในที่สุด ตระกร้ารถเข็นก็มี TIME กลับออกมาด้วย

กลับมาถึงบ้าน ก็ทำพิธีกรรมชงกาแฟ อือม หนังสือแบบนี้ espresso สักช็อตดีกว่า ( ผมให้ความสำคัญกับกระบวนการเหล่านี้ค่อนข้างมากครับ คล้ายกับว่า เราปรับบรรยากาศตรงนั้นให้เหมือนบรรยากาศห้องสมุด อะไรทำนองนี้ เพื่อดึงสมาธิเข้ามาสู่ตัวหนังสือและเป็นการปรับความพร้อมในการอ่านของตัวเราด้วย เหมือนกับตอนที่เราจุดอะโรมานั่งดูดาว ….  ถ้าเราปรับบรรยากาศให้ดีได้ ทุกเรื่องในชีวิตก็เป็นเรื่องดี ไม่จำเป็นต้องเป็นกาแฟ หากเราชอบน้ำส้ม ชามะลิ หรืออะไรก็แล้วแต่ ก็ให้ทำสิ่งนั้น ใจเราจะได้สบาย พร้อมที่จะเปิดรับ เหมือนตอนไหว้พระ นั่งสมาธิ เราจุดธูปเทียน เพื่อสักการะ บูชา แต่ขณะเดียวกัน กลิ่นควันธูปก็จะคอยสร้างบรรยากาศ ให้เรารู้สึก สงบ สำรวม ไม่วอกแวก)

JOBS ขึ้นปก TIME ครั้งแรก ตอนผมอายุได้สองขวบ : TIME : FEB 15, 1982.

สำหรับหน้าปก TIME : APRIL 12, 2010 ที่ผมชมว่าปกถ่ายรูปได้สวยมาก  ๆ นั้น เป็นฝีมือของ Marco Grob

จริง ๆ แล้ว ผมไม่ได้ต้องการจะอ่านเพื่อว่า iPad มีอะไร แต่ต้องการอ่านว่า JOBS  คิดอะไร คิดแบบไหน

ผมมีอุปกรณ์ทีมีตรา  Apple ติดอยู่เพียงสองชิ้น คือ iPhone classic มือสอง กับ Macbook Pro เท่านั้น และสำหรับอุปกรณ์สองชิ้นนี้ สำหรับผมแล้วมีราคาค่อนข้างสูงมากสำหรับการดำรงชีวิตของผม ไม่แน่ Apple ที่ติดอยู่อาจจะเป็นลูกเดียวกับที่ตกใส่หัว เซอร์ ไอแซค นิวตันก็ได้

เหตุผลที่ซื้อมาก็เพราะว่า จะลองเอามาเขียน App บน iPhone เนื่องจากที่ศึกษาดูต้องอาศัย  Xcode ในการเขียนด้วย ซึ่งจนถึง ณ วันนี้ ก็ยังไม่เป็นชิ้นเป็นอันเลย แถมหลัง ๆ Android SDK ก็โผล่ออกมาอีกแล้ว …   โลกหมุนไปทุกวัน ส่วนตัวผมยังหมุนรอบตัวเองอยู่เลย

เหตุผลสำคัญที่สุด ไม่ใช่เรื่อง Design เป็นหลักหากเป็นเพราะว่าผมชอบความคิดของ JOBS  จะว่าไป STEVE JOBS ก็คงคล้ายกับ STEVE McManaman ตอนเล่นให้กับ Liverpool เพราะพลิ้วไหวเหมือนกัน เพียงแต่คนหนึ่งพลิ้วไหวบนวิสัยทัศน์ ส่วนอีกคนก็พลิ้วไหวบนพื้นหญ้า

ผมเริ่มให้ความสนใจจริง ๆ กับ  JOBS  เมื่อครั้งที่ได้ยินเขากล่าวปาฐกถาในพิธีรับปริญญาของมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด

ถ้าเราได้เคยอ่านชีวประวัติของ JOBS มาบ้าง ก็คงคิดว่าเขาคนนนี้เป็นเหมือนกับพระเอกตัวจริง

ในนิตยสาร TIME ฉบับนี้ สัมภาษณ์โดย  Stephen Fry  ซึ่งสารภาพว่าเขารู้สึกใจสั่นไม่น้อยตอนเข้าไปสัมภาษณ์ JOBS ถึงขั้นลืมอัดเสียง

มีสองย่อหน้าที่ Stephen เรียบเรียงออกมา แล้วทำให้ผมคิดว่าคุ้มสำหรับ TIME เล่มนี้ คือ

ตอนสัมภาษณ์  Jonathan Ive ผู้ออกแบบ iPad (อย่าลืมดูรายได้ของ Ive ด้วยนะครับ)

” พวกเขามักจะมองดูแค่ลักษณะเด่นโดยรวมของมันเท่านั้น ซึ่งวิธีคิดแบบนี้ไม่ใช่แก่นของเรา”

สอดคล้องกับที่ JOBS บอกว่า “We start with the product and the user experience”

เท่านี้เราก็คงพอมองเห็นวัฒนธรรมองค์กรของ  Apple ได้เป็นอย่างดี นี่สินะองค์กรระดับโลก

หนัง Hollywood เรื่องหนึ่งก็คงยาวไม่เกิน 3 ชั่วโมง หรือถ้าเป็นไตรภาค รวมกันอาจไม่เป็น 13 ชั่วโมง มีการแบ่งเว้นช่วง มีจุด Climax  ของเรื่อง แล้วในที่สุดก็มีตอนจบให้เราเห็น กลับออกจากโรงหนัง เราอาจร้องไห้ อาจหัวเราะ อาจจะอยากเป็นนั่น เป็นนู้น นี่ โน้น ตามแต่อารมณ์ที่ตกค้างมาจากหนัง

พยายามจดจำความรู้สึกเหล่านั้นไว้ แล้วมาสร้างให้สิ่งดี  ๆ เกิดขึ้นกับชีวิตจริงของเรา  ตอนนี้เรากำลังแสดงฉากไหนกันอยู่ ถึงตอนไหนของเรื่องแล้ว แต่แน่นอน หากคุณอายุยังน้อย คงยังไม่อยากให้ใกล้ถึงตอนจบ เพราะมันจะเป็นเพียงแค่หนังสั้นเรื่องหนึ่ง ที่แสนจะน่าเบื่อ

กว่า JOBS จะมาถึงวันนี้ คงไม่ใช่ 3 ชั่วโมงกับการนั่งเคี้้ยวป๊อบคอร์นอย่างแน่นอน …. จริงไหมครับ

ภายนอกหน้าต่างสายน้ำกระจายพร่างพรมลงบนพื้นหญ้า ต้นชวนชมก็ออกดอกเต็มไปหมด  และที่ขาดไม่ได้เลยในตอนเช้าที่อากาศเย็นสบายครึ้ม ๆ แบบนี้ เสียงเพลงของเบิร์ดกับฮาร์ท ในขณะที่พร่างพรมนิ้วบนคีร์บอร์ดนี้ เพลงหัวใจเหิร เพราะมากครับ ผมอาจจะเป็นวัยรุ่นที่ชอบเพลงเก่า ฟังแล้วมันเหมาะสมเข้ากับวิถีชีวิตของผมดี

ปกติผมมักไม่ใช่คนตื่นเช้าสักเท่าไหร่ เนื่องจากต้องติดต่องานดึกดื่น หรือนั่งคิดทบทวนชีวิตในแต่ละวัน ชีวิตก็เหมือนเบเกอรีครับ เราต้องอบต้องทำให้มันสดใหม่ทุกวัน ไหม้บ้าง ขมบ้าง ไม่เป็นไร แต่อย่าใส่ผงกันบูดให้กับชีวิตก็พอ

ช่วงนี้ต้นไม้ใหญ่รอบบ้าน ใบร่วงหมดแล้ว จากที่ต้องตื่นมากวาดใบไม้ไปทิ้งเกือบสิบรอบ  ตอนนี้ไม่ต้องแล้ว อย่างวันนี้ตอนที่นั่งจิบกาแฟ แหงนมองขึ้นไปเห็นแต่กิ่งก้านเป็นเส้นสายตัดกันไปมา ดูสวยงาม มีพลังและอ่อนหวานไปอีกแบบ  เห็นกระรอกสองตัวเดิมมาวิ่งเล่นออกกำลังกายตอนเช้า วิ่งไล่กันไปตามกิ่งก้านต่าง ๆ  ทำให้สลัดภาพคำว่า playground เดิม ๆ ออกไปจากความคิดผม จากที่เคยคิดถึงสนามเด็กเล่นที่ต้องเป็นพื้นที่ราบ มีสัดส่วน ขอบเขตชัดเจน แต่พอเห็นกระรอกวิ่งเล่นแล้ว จริง ๆ playground เป็นอะไรก็ได้ ที่ทำให้ผู้เล่นมีความสุขต่างหาก มันอยู่ที่ว่าคุณจะเล่นหรือไม่ ถ้าเปลี่ยนจากกิ่งไม้ เป็นสนามหญ้า เป็นเครื่องเพล์สเตชัน เครื่องวี แล้วสุดท้ายขยายสเกลออกเป็นชีวิตเราล่ะ!!! จะเล่นไหม จะเล่นอะไร เล่นแบบไหน ใครจะเป็นเพื่อนเล่น หรือจะเล่นคนเดียวตามลำพัง

เมื่อวานเห็นลุงที่บ้านอยู่ลงไปด้านล่าง ถือตะแกรงหรือกรงอะไรขึ้นมาสักอย่าง เดินตรงมาที่หน้าบ้าน ก็เลยออกไปทักทายแกเสียหน่อย

“อ้าว ลุง หวัดดีครับ จะไปไหนครับเนียะ”

“ลุงว่า จะไปดักกระรอกสักหน่อย”

— อ้าว ผมก็ทำได้แค่ยิ้มให้ แต่คิดในใจว่า หมู เห็ด เป็ด ไก่ ลุงไม่ไปซื้อกินละครับ จะมาจับกระรอกมันทำไม——

สิ่งที่ผมเห็นก็คือ ระหว่างที่เรามีความสุข เราไม่เคยรับรู้ และไม่เคยสนใจด้วยว่า ช่วงเวลาแห่งความสุขนั้นจะแสนยาวนานหรือสั้น เสียจนไม่ทันได้รับรู้รสชาติ  กระรอกสองตัุวที่วิ่งเล่นกันอยู่กิ่งไม้โล้น ๆ ที่อีกนัยหนึ่งผมได้เรียกมันแล้วว่า playground สำหรับเขาสองตัวนั้น ไม่รู้ว่าเป็นพี่น้องกัน เป็นเพื่อนกัน หรือเป็นครอบครัวเดียวกัน หรือเป็นสัตว์ร่วมโลกที่บังเอิญมาอยู่บนต้นไม้เดียวกันในนาทีนี้ จะมีนาทีสุดท้ายของชีวิตเป็นแบบไหน จะมีใครสอนให้ระลึกถึงคุณพระคุณเจ้าก่อนตาย เพื่อให้ไปจุติบนภพภูมิที่ดี เหมือนอย่างมนุษย์บ้างไหม กระรอกมันจะคิดถึงคนข้างหลังไหมที่รออยู่ที่บ้าน อยากจะฝากบอกไหมว่าวันนี้ไม่ได้กลับบ้านแล้วนะ  …..แล้วผมจะไปคิดแทนกระรอกมันทำไมเนียะ

สิ่งที่ผมตั้่งใจก็คือ คอยไปเฝ้าดู เฝ้าดูว่ามีกระรอกมาติดไหม ถ้ามี ใจหนึ่งผมก็คิดว่าจะแอบปล่อยมันไป หรือจะเขียนโน๊ตกระดาษไปสอดไว้บอกว่า “กระรอกมีธุระต้องรีบไปก่อน ไว้เจอกัน” หรือช่างมันเถอะเพราะกลัวผิดใจกับเพื่อนบ้าน

ในกรณีนี้ กระรอกไม่มีเจ้าของ ไม่มีปลอกคอ ไม่มีสีเสื้อ  และกระรอกก็ไม่ได้ไปกินผลไม้แล้วขี้ลงบนหลังคาใคร กระรอกไม่ผิด แก๊สโซฮอลล์ก็ไม่ผิด ไม่มีใครเป็นเจ้าของกระรอก เวลาคุณหิวคุณจะกินกระรอก  เวลาคุณเหงาคุณจับกระรอกมาเลี้ยงเป็นเพื่อน  ก่อนหน้านี้เวลากระรอกมันหิวคุณทำอะไรให้กระรอกบ้าง  เวลาคุณเบื่อกระรอกคุณทำอะไรให้กระรอกบ้าง ทิ้งกุญแจรถไว้ให้กระรอกพร้อมพ๊อกเก๊ตมันนี่ แล้วเขียนโน๊ตบอกกระรอกไว้ว่า ออกไปคลายเครียดนอกกรงบ้าง อย่ากลับดึกล่ะ หรือเปล่า…

เช้าวันนี้ ระหว่างที่นั่งดื่มกาแฟ ผมยังเห็นกระรอกสองตัวเิดิมวิ่งออกกำลังกายกันอยู่บนกิ่งไม้โล้น ๆ และกรงที่ลุงเอามาดักกระรอกก็ยังคงว่างเปล่า …  ผมรู้สึกว่าวินาทีนั้นมีความสุขจัง  ความสุขของกระรอก!!!

————————————————————–

เหตุที่วันนี้ตื่นเช้า ก็อาจเป็นเพราะเมื่อคืนดื่มเบียร์ไปสามขวด ในแต่ละขวดมีเรื่องราวเจือปนอยู่ มีมิตรภาพต่างวัยละลายอยู่ และมีความรู้รอบตัวรอบโต๊ะคราคร่ำอยู่

หลังจากที่ดูข่าวภาคค่ำ ซึ่งก็คงหนีไม่พ้นเรื่องการชุมนุม การประท้วง ซึ่งหลังจากดูได้สักพักผมก็ปิด เนื่องจากไม่ได้ทำให้รู้สึกว่าทำให้ฉลาดขึ้น

หลังจากที่ใคร่ครวญ ดัชนีหุ้นดาวน์โจนส์ ดัชนีหุ้นไทย แล้ว วิเคราะห์ค่าเงินบาทแล้ว ปิดท้ายด้วย ดัชนีข้าวสารกรอกหม้อ ผมจึงตัดสินใจขออนุญาตภรรยาออกไปดื่มเบียร์สักครู่ ผมไม่ใช่คนกลัวเมีย แต่ผมกลัวว่าจะหาผู้หญิงดี ๆ สักคนที่พร้อมจะอยู่กับเราตอนเราลำบากไม่ได้แบบนี้ ไม่ต้องพูดถึงตอนเรามีพร้อมหรอก คนห้อมล้อมช่างมากมาย …โชคยังดีที่ผมยังไม่ต้องใคร่ครวญและคร่ำครวญถึงดัชนี้ดาวน์แล้วผ่อน

ณ สถานที่เสพสุขสำหรับดื่มเบียร์ด้วยโควต้าร์สามขวดของผมนั้น  ผมเจอกวี ที่รู้จักมักคุ้นกันอยู่นานแล้ว  เจอผู้หลักผู้ใหญ่ ทั้งที่มีอำนาจและไม่มีอำนาจ เจอผู้คนอีกมากมายหลากหลายที่ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันเข้ามานั่งที่โต๊ะ  ทุกคุนล้วนอายุมากกว่าพ่อผมทั้งสิ้น  เรื่องในวงมีมากมายหลากหลายแต่ไม่มีใครพูดถึงกระรอกสองตัวนั้น (มึงจะเป็นอะไรกับกระรอกหนักหนาเนียะ)

ใช่ครับ ผมมานั่งดื่มเบียร์เพื่อหาข่าว ความเคลื่อนไหวทางการเมือง..   อีกไม่กี่วัน shipment จะเข้า หนังสือของลูกค้าอยู่ในนั้น อยากรู้ว่ามันจะรุนแรง หรืออ่อนโยน อยากจะรุ้ว่า มันมีเหตุมีผล สมเหตุสมผลหรืองี่เง่าแค่ไหนกัน

แต่ิผิดคาด ที่นี่กลับมีการประชุมเรื่องวาระการพัฒนาหมู่บ้านที่เป็นประโยชน์ส่วนรวมกับทุกครัวเรือน ไม่มีใครพูดเรื่องการเมืองหรือการประท้วง ถึงจะมีแพลมมานิดหน่อยก็จะเซ็นเซอร์ตัวเอง เป็นวงสนทนาที่รอมชอม ออมชอมกัน หาจุดร่วมสงวนจุดต่าง  ไม่มีใครหาจุดร่วมขยายจุดต่าง เพราะทุกคนก็คงรู้ ว่าทางกลับบ้าน เราก็ใช้ถนนเส้นเดียวกัน วัด เราก็ใช้วัดทำศาสนพิธีที่เดียวกัน จัดพิธีศพที่วัดเดียวกัน ไปงานแต่งงานลูกหลานของกันและกัน ไปเยี่ยมผู้ป่วยที่เป็นสหายญาติมิตรของกันและกัน แต่ไม่ใช่ทุกคนจะไม่มีแนวคิดทางการเมือง ไม่ใช่อะไรก็ได้ หากแต่การแสดงออกนั้น ได้ถูกกลั่นกรองผ่านสมองด้วย ไม่ใช่ใช้ reflex ผ่านแค่ไขสันหลัง แล้วแสดงพฤติกรรมออกมาเลย  ….  นั่นถึงทำให้ผมเข้าใจได้ว่า ชุมชนแห่งนี้อยู่ได้เพราะอะไร

ไม่ว่านักการเมือง  จะเป็นใคร จะมาจากไหน และจะไปตายที่ไหนหรือมีจุดจบของชีวิตอย่างไร  ชุมชนแห่งนี้ก็ยังคงต้องดำรงต่อไป   เขาและเธอก็ยังคงต้องหาเลี้ยงชีพต่อไป จะแตกต่างตรงกระบวนการเล็กน้อยตรงที่เขาหรือเธอเหล่านี้จะเข้าหา mass หรือ niche หากไล่เรียงจากนโยบายระดับชาติลงมาจนถึงนโยบายระดับครอบครัว  ผมยังเชื่อว่า CEO เปลี่ยนแปลงได้ วัฒนธรรมองค์กรเปลี่ยนแปลงได้ และเลือกที่จะคัดสรรพนักงานที่มีความสามารถเหมาะกับองค์กรได้  เหมือนโรงเรียนที่สามารถคัดเลือกเด็กเก่ง เด็กบ้านรวย เวลาสอบเข้าอะไรได้เยอะ ๆ จะได้กลายมาเป็นเครดิตให้กับโรงเรียนนั้นได้ว่า การศึกษาของที่นี่มีคุณภาพ  องค์กรธุรกิจนั้นเลือกได้

แต่สำหรับประเทศไทย คนทุกคน มีความหลากหลาย คุณจะเป็นโจร เป็นตำรวจ เป็นคนเหนือ คนใต้ คนอีสาน คนหล่อ คนไม่หล่อ คนเก่ง คนไม่เก่ง คนดี คนเลว นักธุรกิจ หรือนักทุจริต คุณก็เป็นคนไทย ทำหน้าที่ ประกอบอาชีพ ด้วยความซื่อสัตย์สุจริตหรือคดบ้างโกงบ้าง ตามการเลี้ยงดู อบรมสั่งสอนที่ได้รับมา ตามค่านิยม ตามวัฒนธรรมองค์กรที่หล่อหลอมคุณ สุดท้ายทั้งหมดทั้งปวงก็ติดยี่ห้อ THAILAND  มีการวัด GDP  มีอะไรต่อมิอะไร ที่เป็นดัชนีชี้วัดมาตรฐานออกมา โดยอยู่บนพื้นฐานของการคิดการมองโลกแบบที่ไม่ใช่  ZEROSUM GAME

กระรอกวิ่งมาอีกแล้ว ผมเลยพูดกับกระรอกว่า  หากจะฆ่ากระรอกก็ฆ่าไป หากจะตัดกิ่งก้านที่กระรอกวิ่งเล่นกัน ก็ตัดไป แต่อย่าตัดต้นไม้ เพราะถ้าคุณตัดต้นไม้ คุณจะไม่มีที่ให้กระรอกตัวใหม่ได้ใช้ชีิวิต คุณจะไม่มีร่มเงาที่จะดึงดูดกระรอกตัวอื่นให้มาวิ่งเล่นที่นี่ คุณจะไม่ได้เห็นต้นไม้ผลัดใบ คุณจะไม่ได้เห็นการเจริญงอกงามของวันเวลาที่แสดงผ่านบนดอกใบของต้นไม้นั้น ที่สำคัญต้นไม้นั้นไม่ใช่ของคุณคนเดียว นั่นคือคุณไม่ได้เป็นเจ้าของต้นไม้นั้นตั้งแต่เริ่มต้นเพียงลำพัง คุณจะต้องเดินไปถามเพื่อนบ้านว่าตัดต้นไม้นั้นได้ไหม แล้วเพื่อนบ้านคุณก็ตอบคุณไม่ได้ ก็ต้องเดินไปถามเพื่อนบ้าน ของเพื่อนบ้าน  เพื่อนบ้านก็ถามกันต่อไปอีก ต่อกันไปเป็นทอด  ๆ คุณจะต้องรอคอยคำตอบจากทุกคนลงมติ ถ้าทุกคนมีสมองนะ คิดเป็น ไม่ใช่เขาว่าไงว่าตามกัน คุณถึงจะสามารถตัดสินใจได้ว่าคุณจะสามารถทำอะไรกับต้นไม้นั้นได้บ้าง

ขวานที่คุณมีในมือเขาเรียกว่า “อำนาจ” ไม่ใช่ “อำเภอใจ”    ขวานที่คุณมีอาจจะคม แกร่ง ทำจากเหล็กชั้นดี เลี่ยมทอง และคุณอาจจะตั้งชื่อขวานนั้นว่า “ขวานแห่งอำนาจอันเกิดจากอำเภอใจ” ก็ได้ ขวานที่คุณมีตอนนี้คงเทียบได้กับดาบเอ็กซ์คาลิเบอร์  แต่มีขวานอีกอันเก่าแล้วล่ะไม่ค่อยคมเท่าไหร่  ฟันอะไรไม่ค่อยเข้า ออกแนวออมชอมมากกว่า  เห็นขวานนั้นไหมครับ คุณช่วยขยับเท้านิดนึงครับ คุณเหยียบขวานอันนั้นอยู่ครับ

ผมก็เหยียบขวานนั้นอยู่เช่นเดียวกับคุณครับ แล้วผมก็รักขวานเก่าๆ อันนี้มากด้วย จริงอยู่ครับ มันไม่ใช่สมบัติของตระกูลผม แต่ไม่รู้สิ ผมรักมันเพราะมันเป็นสมบัติสาธารณะที่ตกทอดกันมา จากรุ่นสู่รุ่น

ขวานนั้นเขาเรียกว่า “ขวานทอง”

……. กระรอกเอ้ย….  ถ้าต้นไม้นี้มันไม่เหมาะกับเอ็งแล้ว    ….. ทำไมไม่ย้ายไปอยู่ต้นอื่น…..

ผมพูดกับกระรอก สัตว์ร่วมโลกที่น่ารัก  แต่ไม่รู้ว่ากระรอกจะเคยได้สดับรับฟัง “สัตว์โลก ย่อมเป็นไปตามกรรม”  บ้างหรือไม่  หรือเคยได้ฟังเรื่องกระแหนะกระแหนในหมู่กระรอกด้วยกันว่า “มนุษย์ ย่อมเป็นไปตามเิงิน” …..

ผมเขียนบทความเรื่องนี้ขึ้นมา เพราะความคิดเห็นส่วนตัว ไม่มีอะไรเคลือบแคลงแอบแฝงครับ กรุณาอย่าเอาไปตีความเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง หรือบิดเบือนจนทำให้รู้สึกว่าผมกินหญ้าแทนข้าวเลย  กรุณาอ่านแบบขำ  ๆ นะครับ ผมเขียนถึงกระรอกสองตัวนั้นจริง ๆ ….

ความเร้าใจ อยู่ตรงที่ตอนไป กับตอนกลับ แตกต่างกันราวหนังคนละม้วน

ตอนไป ขี่รถแบบธรรมดา ชิล ชิล ตามถนนราดยางปกติ แต่ตอนกลับ เรามาดูภาพกันดีกว่าครับ

นัดออกเดินทางกัน ตอน ตีสี่ครึ่งครับ

ทุกครั้งที่ออกทริป ผมเป็นคนอายุน้อยที่สุด ห่างจากลุงคนอื่นเกือบสามสิบกว่าปี

ตรงทางแยกซ้ายเข้า อ.กัลยาณิวัฒนา จะเห็นป้ายดังกล่าวอยู่ทางด้านขวา ตรงนี้ใครที่ขี่มาแล้วน้ำมันใกล้หมดถัง ให้ตรงไปทาง อ.ปาย ราว 2 กิโลเมตร จะเจอปั๊มน้ำมันหลอด อยู่ทางด้านซ้ายมือ หากขี่เข้าไปเติมที่ อ.ปาย ก็เกือบ 13 กิโลเมตร ไปกลับก็ 26 กิโล ไม่คุ้ม แต่หากไม่เติมเลย น้ำมันอาจหมดถังได้ เพราะต่อไปเป็นทางขึ้นเขาเสียเป็นส่วนใหญ่

สวมเสื้อตัวโปรดบาง ๆ แต่ตอนเช้าที่ขี่มาหนาวสั่นไปทั้งตัว ทรมานมาก ช่วงเชียงใหม่-แม่เลาแม่แสะ อ.แม่แตง

ปั๊มน้ำมันหลอดที่พูดถึง ต้องเติมก่อนขึ้นไป อ.กัลยาณิวัฒนา

ชัดเจน

ระหว่างทางเจอคนทอดสะพานเยอะมาก ราว 6-7 แห่ง

ระหว่างทางเจอคนทอดสะพานเยอะมาก ราว 6-7 แห่ง

เจอวัว วางกับระเบิดเยอะมาก

ทั้งแห้งแล้ง ทั้งชุ่มชื้น ทั้งหมอกควัน

ขี่ไปสักพัก ภูมิประเทศเิริ่มเปลี่ยน

เริ่มเข้าสู่ตัวอำเภอ กัลยาณิวัฒนา และใกล้ถึงวัดจันทร์แล้ว

เริ่มเข้าสู่ตัวอำเภอ กัลยาณิวัฒนา และใกล้ถึงวัดจันทร์แล้ว

บริเวณลานวัดจันทร์ และที่ตั้งชั่วคราวของ อ.กัลยาณิวัฒนา

เจดีย์วัดจันทร์

มีวิหารเก่าอยู่ถัดไปจากเจดีย์

หอระฆัง

เหมือนวิหารสวมแว่นตา

หอระฆังชัด ๆ

ทางเข้าวิหารด้านข้าง

เตรียมทำลูกนิมิตร

ธนาคารข้าวพระราชทาน

แมวน้ำ!!

ออกจากวัดจันทร์ เลี้ยวซ้าย เจอปั๊มน้ำมันหลอด บางคนแวะเติมไว้สักหน่อย

จากถนนลาดยาง ก็กลายมาเป็นถนนลูกรัง ฝุ่นคลุ้ง

จะไปไหนต้องคิดแล้วคิดอีก

ถนนบางช่วงเป็นฝุ่นละเอียด

ภาวะโลกร้อนมั้ง

ฝุ่นกระจาย

ล้อรถปัด ส่ายไปมาเพราะฝุ่นหนามาก

คลุกฝุ่นมาได้สัก 40 กว่ากิโล มาแวะจอดรอคันอื่น แว็บไปเห็นมีปั๊มเล็ก ๆ ตรงนี้ด้วย

ไปต่อสักพัก เจอโค้งฝุ่นหนาเตอะอีกแล้ว

แวะพักศาลาชมวิวเสียหน่อย เริ่มเมื่อย

ทางที่ผ่านมา ก็เหมือนชีวิตเรา ขรุขระ ไม่ราบเรียบ แต่ก็ยังมีช่วงให้พักหายใจบ้าง

เข้าเขต อ.สะเมิง แล้ว

เจอถนนผุอีกแล้ว สั่นสะเทือนตลอดการขับขี่เลย

ถ้าเราไม่ผ่านความลำบากมาก่อน เราก็คงไม่รู้ถึงคุณค่าในตัวเองที่เรามี

ทำพิธีเชิญเทพและสิ่งศักดิ์สิทธิ์

ผมออกจากเชียงใหม่มาได้กว่าอาทิตย์ เนื่องจากต้องเดินทางมาเยี่ยมพี่สะใภ้ที่เข้ารับการผ่าตัดเนื้องอก และมีโอกาสอันดีที่ได้มาร่วมทำบุญถวายพระและหนังสือสวดมนต์ ณ วัดป่าใต้ อ.เชียงคาน จังหวัดเลย แต่ในขณะเดียวกันก็พลาดจากการออกทริปมอเตอร์ไซค์ไปปักเต๊นท์นอนกันที่ภูชีฟ้า จังหวัดเชียงราย ไหนๆ ก็ได้มาเที่ยวแล้ว จึงถือโอกาสเก็บภาพมาฝากผู้อ่านกันครับ

Temple's dog

เตรียมพระผงสำหรับบรรจุไว้ในองค์พระ

บรรจุพระผงเข้าไปในองค์พระ

พระสงฆ์สวดชยันโต

ยังค่อนข้างเป็นวัดป่าอยู่ครับ

บรรยากาศร่มรื่น

กระดานดำบนศาลาวัด

บรรยากาศหน้าศาลาวัด

ศาลาวัด ขณะปฎิบัติหน้าที่ด้วยความซื่อตรง

เลียบริมโขง

ฝั่งตรงข้ามคือสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว

บรรยากาศแม่น้ำโขง

บรรยากาศริมโขง

ผมเชื่อใน officeless

ขอเชิญทุกท่านร่วมชม

KOKASHITA

อารมณ์ขันข้ามวัฒนธรรมไทย-ญี่ปุ่น ผลงานความร่วมมือระหว่างนักเต้นสองชาติ

“KOKASHITA” เป็นคำภาษาญี่ปุ่นที่หมายความถึงที่ว่างใต้ทางเดินรถไฟฟ้าและทางหลวงยกระดับ
ซึ่ง ลักษณะเฉพาะนี้ก็มีในกรุงเทพฯ เช่นกัน ในการออกแบบท่าเต้นของนักออกแบบท่าเต้นและผู้กำกับที่มีชื่อเสียง ชิเงฮิโระ อิเดะ ใช้แนวคิดจากช่องว่างเล็กๆ นี้มาวาดลวดลายช่องว่างและความแตกต่างระหว่างสองวัฒนธรรม ท่าทาง การเคลื่อนไหว และเศษเสี้ยวของชีวิตประจำวันในญี่ปุ่นและไทยได้แปรเปลี่ยนเป็นการเคลื่อน ไหวเชิงละครที่ชวนหัว มีเสน่ห์อย่างน่าทึ่งและให้แง่คิด

ชิเงฮิโระ อิเดะ นักออกแบบท่าเต้นมือรางวัล และผู้กำกับประจำคณะ Idevian Crew จะนำคณะนักเต้นจากประเทศญี่ปุ่นมาเสนอผลงานความร่วมมือกับนักเต้นชาวไทยในการแสดงแฝงอารมณ์ขันข้ามวัฒนธรรมที่มีชื่อเรียกว่า “KOKASHITA”  ให้กับผู้ชมทั้งที่เชียงใหม่ และกรุงเทพฯ ปลายเดือนมกราคม 2553 นี้

“KOKASHITA” ชุดแรกผลิตโดย International Performing Arts Festival แสดงในเทศกาล ‘Festival/Tokyo’ เมื่อเดือนมีนาคมที่ผ่านมา ณ กรุงโตเกียว หลังจากฝึกซ้อมอย่างหนักกว่า 40 วัน ระหว่างทีมนักเต้นญี่ปุ่นและหกนักเต้นไทยที่ผ่านการคัดตัวที่กรุงเทพฯ ได้แก่ คนิสร ยังเปรมปรีย์, กฤษณะ พันธุ์เพ็ง, กรกฎ พวงสวัสดิ์, คู่แฝดสาวชัญชนา-ชญานุช อรรคจิรัติกาล และ อาคิรา โหมดสกุล

เชียงใหม่
(จัดโดยเจแปนฟาวน์เดชั่น ร่วมกับคณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่)

ณ โรงละคร  หอศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
อาทิตย์ที่ 24 มกราคม 2553  19.00 น. (ประตูเปิด 18.30 น.)

เข้าชมฟรี

(เริ่มแจกบัตรที่นั่งเวลา 18.00 น.)

……………………..

The Japan foundation Bangkok and CMU Art Center
is please to invite you to the Performance

KOKASHITA

A Humorous Take on Japanese and Thai Cultures

Shigehiro Ide Leads Cross-Cultural Dance Theatre Collaboration

“KOKASHITA” is a Japanese term describing the space beneath Tokyo’s elevated rail tracks and highways — a feature shared by the Bangkok cityscape. In his choreography, Ide uses the idea of these small gaps to illustrate the gaps and differences between the two cultures. Gestures, movements and snippets of everyday life in Japan and Thailand are transformed to spark off comic, intriguing and thought-provoking theatrical moments.

Produced by the international performing arts festival, ‘Festival/Tokyo’, the first version of “KOKASHITA” was presented during the festival in March 2009 in Tokyo, after 40 days of intensive rehearsal between the Japanese performers and their six Thai counterparts who were selected in an earlier audition in Bangkok. They include dancer Kanison Youngprampree; actor and director Grisana Punpeng; dancer, actor, writer and TV producer Korakot Puangsawad; dancing twins Chanchana and Chayanuch Akjiratikarl; and the 8X8 Theatre comedian Akeera Modesakoon.

CHIANGMAI

Co-organized by the Japan Foundation and the Faculty of Fine Arts, CMU

Date/Time:       24 January 2010 (Sun.) 19.00 hrs.

Venue:             Theater of Chiang Mai University Art Center (Tel. 053-944-833)

Admission:        FREE

(Free tickets will be available at the reception desk from 18.00 hrs. Door open at 18.30 hrs.)