ไม่ว่าจะเป็นทริปไปแม่ฮ่องสอน ไปนอนเชียงแสน ไปออบหลวง ฯล

หลายปีผ่านไป ด้วยหน้าที่การงาน และมิติทางสังคมที่เปลี่ยนไป การจะออกทริปพร้อมหน้ากันแบบเดิมก็เป็นไปได้ยาก ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไป

แล้ววันหนึ่ง ผมก็ตัดสินใจซื้อรถจักรยานคันหนึ่ง เนื่องจากยอมรับกับตัวเองแล้วว่า สภาพร่างกายเริ่มทรุดโทรม กับการนั่งหน้าคอมพิวเตอร์วันละหลาย ๆ ชั่วโมง กินกาแฟบ่อยครั้ง ขาดความสดชื่น ที่สำคัญเริ่มลงพุง ฮา…………
จากที่เคยเป็นนักฟุตบอล นักแบดมินตัน สภาพความฟิตตอนนี้แทบไม่หลงเหลืออยู่เลย

นับว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูก เพราะการปั่นจักรยาน นอกจากจะเป็นการเรียกเหงื่อที่ได้ผลแล้ว ยังได้มิตรภาพของการเข้ากลุ่ม นอกจากนี้ัยังเห็นทิวทัศน์สองข้างทางที่เปลี่ยนไปไม่เบื่อ

หลังจากปั่นจักรยานได้ 23 วัน ผมก็ได้ออกทริปทางไกลเป็นครั้งแรก ทุกครั้งที่ปั่นจักรยานโดยปกติก็วันละ 20 กิโลเมตรเห็นจะได้ โดยปั่นขึ้นดอยกอม แล้วก็ดอยคำ ซึ่งห่างจากบ้านไม่ไกลนัก อากาศดี ไม่ค่อยมีรถแล่นผ่าน ทำให้สูดอากาศได้เต็มปอด

ต้องขอบอกก่อนว่า ทริปที่ไป ส่วนมากคนในกลุ่มก็จะเป็นผู้สูงอายุสักหน่อย รถที่ใช้ก็สภาพเดิม ๆ ไม่ได้ซื้ออุปกรณ์ตกแต่งไรเพิ่มเติมกันมากนัก แบบเีรียกได้ว่าสภาพเดิม ๆ ก็ว่าได้
การปั่นจักรยานออกทริปในหน้าหนาวถือว่าคลาสสิคสุด ๆ เพราะถ้าหากเป็นหน้าร้อน หรือหน้าฝน บรรยากาศอาจจะไม่เป็นใจสักเท่าไหร่ ปัจจัยแวดล้อมที่มีผลต่อการออกทริปนั้นมากมาย

เราเิริ่มออกเดินทางกันตอนหกโมงเช้า โดยขนจักรยานขึ้นรถกะบะไป จักรยานทั้งหมดจำนวน 15 คัน เป็นหญิง 3 ชาย 12 คน จากนั้นเมื่อไปถึงที่หมายเราก็ขนรถจักรยานลงจากหลังรถกะบะ แล้วเิริ่มปั่นออกไป โดยมีจุดหมายปลายทางอยู่ที่น้ำตกแม่กำปอง

เริ่มออกเดินทางได้สักพัก เราก็เจอโค้งทดสอบความฟิตกันจนแต่ละคน เริ่มหอบ แถมบางครั้งรถที่แซงขึ้นไปก็ปล่อยควันดำออกมาอีก ทำให้เกิดอาการหน้ามืดได้ง่าย ๆ

ยังดีที่ว่า แต่ละคนก็ปั่นออกกำลังกายกันทุกเย็น ดังนั้นในช่วงกิโลเมตรแรก ๆ จึงยังไม่ค่อยสร้างปัญหาอะไรมากนัก
เมื่อปั่นไปทำระยะทางได้มากขึ้น สภาพท้องถนนก็เปลี่ยนไป แคบลงและชันมากขึ้น พร้อมทั้งอากาศที่เริ่มร้อน เหมือนจะเตือนให้เรารู้ว่า น้ำกระติกเดียว คงไม่พอกับระยะทางที่เหลือ

จากระยะทางโดยรวม ระหว่างทาง หลายคน ก็ปวดเมื่อย บ้างก็จูงเพราะปั่นไม่ไหว เนื่องจากทางที่ชันบวกกับสังขารและความฟิตของแต่ละคนไม่เท่ากัน บางคนก็แรงดีไม่มีตก ปั่นขึ้นไปได้ตลอด น่าเสียดายตรงที่ผมไม่สามารถเก็บภาพเนินต่าง ๆ มาฝากได้ เนื่องจากต้องปรับเกียร์ตอนขึ้นเินิน แม้แต่ตอนปั่นกลับลงเนิน ก็ต้องคอยควบคุมเบรคไว้ตลอด เนื่องจากหากเบรคไม่ถูกจังหวะอาจจะลงไปนอนข้างทางได้

หลังจากปั่นจนใกล้จะถึงเป้าหมายในทริปนี้ คือน้ำตกแม่กำปอง เราจึงพักรอรวมพลกันที่วัด ผมจึงถือโอกาสถ่ายรูปวัดวามาฝากกันนะครับ

ในที่สุดเราก็มาถึงจุดหมายกันจนได้ ด้วยความสุข อย่างน้อย ในวันที่ไม่มีอะไรเลย เราก็มีความสุขและสุขภาพที่ดี