ใครได้ดูฟอร์มการเล่นของลิเวอร์พูลในช่วงนี้ก็อย่าเพิ่งเซ็งนะครับ แล้วบรรดาเด็กหงส์ทั้งหลายก็อย่าเพิ่งท้อแท้หมดหวังในทีมเสียก่อนล่ะ อีแร้งแดงขอบอกว่าฤดูกาลนี้ยังอีกยาวไกล บางทีหงส์อาจพลิกสถานการณ์กลับมาคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีค ( ไทยแลนด์ ) ก็เป็นได้

วันนี้อีแร้งแดงใคร่ขอนำเสนอเรื่องราวของนักเตะหงส์แดงตะแคงฟ้าอีกเรื่องราวหนึ่งซึ่งมันเป็นเรื่องที่คาใจผมานานพอสมควรและผมก็เชื่อว่ามันคงคาใจใครอีกหลายคนด้วย

คุณทราบหรือไม่ครับว่า นักฟุตบอลคนหนึ่งนั้น อาจถูกเรียกขานโดยแฟนบอลทั้งฝ่ายทีมตัวเองหรือฝ่ายตรงข้ามด้วยชื่อหรือคำเรียกขานพิเศษ หรือในภาษาหนังสือพิมพ์บางทีเขาก็ตั้งฉายาให้นักเตะกันมากมาย เช่น เบบี้โกล์ คือฉายาที่สื่อตั้งให้กับไมเคิล โอเวน หรือ เจ้ากระต่าย คือ ฉายาที่สื่อสเปนตั้งให้กับฮาเวียร์ ซาบิโอลา เป็นต้น

ในเมืองไทยเราก็เช่นกัน สื่อมวลชนไทยต่างก็ตั้งฉายาเรียกขานนักเตะ เช่น “ซิโก้” ซึ่งผมว่ามันง่ายกว่าเรียกชื่อคุณเกียรติศักดิ์ เสนาเมือง ( ซึ่งมันยาวกว่า “ซิโก้” ) ซึ่งเขามีลีลาการเล่นคล้ายกับตำนานนักเตะของบราซิลชื่อซิโก้นั่นเอง

ครับนั่นเป็นเรื่องปกติธรรมดาของสื่อมวลชนต่อนักฟุตบอลในประเทศของตน….

แต่คุณครับ ผมอยากบอกว่าไอ้ที่มันคาใจผมเนียะ มันคือ ฉายาของนักเตะ ( รวมถึงคนในวงการฟุตบอลต่างประเทศ ) ที่สื่อมวลชนตั้งให้กับเขาเนียะ อีแร้งแดงขอความเห็นใจผู้รู้ท่านใดก็ได้ช่วยบอกหน่อยว่า พี่ ๆ สื่อมวลชนหรือเปล่าหรือแฟนบอลกลุ่มไหน หรือว่าใครที่ช่วยตั้งฉายาให้นักฟุตบอลต่างประเทศได้ถึงบางอ้อขนาดนั้นครับ จะเป็นพระคุณอย่างยิ่งครับ

เหนือสิ่งอื่นใด ในฐานะของเด็กหงส์คนหนึ่งซึ่งคาใจมานานแล้ว อยากรู้จริง ๆ ว่า ทำไมนักเตะลิเวอร์พูลจึงมีฉายามากมายหลายคน? ฉายาเหล่านั้นพี่สื่อมวลชนตั้งให้เองหรือไม่? คนที่ตั้งฉายาให้เป็นเด็กหงส์หรือเปล่า? หรือว่าเขาเป็นเด็กผี?… อันนี้ต้องเคลียร์!

ต้องเคลียร์ให้เข้าใจตรงกันครับ จะได้ไปขอบคุณพวกพี่ ๆ เขาถูกคน เพราะฉายานักเตะลิเวอร์พูลเหล่านั้นมันโดนใจอีแร้งแดงอย่างแสบสันต์รูตูดจริง ๆ ครับ เจ้านาย

เอาล่ะครับ อารัมภบทมาเสียยืดยาว จริง ๆ แล้ววันนี้ผมเองก็มีเรื่องราวของฉายานักเตะลิเวอร์พูลมานำเสนอทุกท่านครับ แต่ขอบอกไว้ก่อนครับว่า ฉายาเหล่านี้อีแร้งแดงคาดว่าคงเป็นพี่ไทยเรานี่แหละครับที่ช่วยเป็นเจ๊ดันมันขึ้นมา ซึ่งมีทั้งฉายาที่พี่สื่อมวลชนช่วยนำเสนอผ่านสื่อของท่าน รวมถึงบางฉายาที่แฟนบอลต่างเรียกขานนักเตะด้วยครับ

ลองดูนะครับว่า ฉายาของนักเตะลิเวอร์พูลเหล่านี้คุณคุ้นเคยกับมันบ้างไหม …..

“ผู้พัน”

เป็นฉายาที่พี่ ๆ สื่อมวลชนตั้งให้กับ ซานเดอร์ เวสเตอร์เวลด์ ผู้รักษาประตูชาวดัตช์ ซึ่งเฮียโปนเรียกใช้งานเขา “ผู้พัน” เป็นผู้รักษาประตูฝีมือดีคนหนึ่งเลยครับ แต่แกติดมั่นใจในตัวเองเกินไป จนบางทีน่าหมั่นไส้ จนอยากเอาตีนถีบ จนเมื่อแกพลาดพลั้งเสียประตูแบบโง่ ๆ เพียงครั้งเดียว ก็ถูกปลดจากมือหนึ่งแบบสายฟ้าแลบทันที โดยเสียตำแหน่งให้กับเจอร์ซี่ ดูเด็ก ( ซึ่งตอนนี้ยังไง ๆ ก็ดูแก่ )? ไปซะยังงั้น ถูกดองนานเข้า ผู้พันก็บ๊ายบายแอนฟิลด์ไปค้าแข้งในสเปนครับ ( ซึ่งไม่รู้ว่าตอนนี้มีชะตากรรมอย่างไรบ้าง )

“ตีนผี”

เข้าใจว่า นี่เป็นอีกฉายาหนึ่งซึ่งสื่อไทยสถาปนาให้แบ็คซ้ายไวกิ้งรายนี้ หลังจากย้ายมาจากทีม อาแอส โมนาโก ในลีกเอิงของฝรั่งเศส ยอห์น อาร์เน่ รีเซ่ ก็ระเบิดฝีตีนสะท้านพรีเมียร์ลีคอังกฤษแจ้งเกิดกับลิเวอร์พูลทันที ความทรงจำที่ผมมีต่อเขานั้นที่แจ่มชัดที่สุดคือ หลังจากที่เขาใช้ตีนระเบิดยิงไกลและลูกบอลกระซวกตาข่ายแทบขาด แล้วเขาก็ดึงเสื้อสีแดงเพลิงขึ้นมาคลุมหน้าตัวเองจนดูเหมือนกับหน้าผีนั่นแหละครับ

แม้ปัจจุบัน รีเซ่จะไม่ได้อยู่กับหงส์อีกต่อไป แต่ผมเชื่อว่าจะไม่มีใครลืมเขาลงแน่ครับ โดยเฉพาะเรื่องฮือฮาในก๊วนกอล์ฟกับทีมเมท ก็หวังว่าการออกไปหาความท้าทายใหม่กับทีมหมาป่าแห่งกรุงโรมจะทำให้ไอ้ตีนผีหลบวงสวิงของอดีตทีมเมทเลือดร้อนได้พ้น

“เอ๋อ”

ไม่มีสาวกหงส์แดงรายใดไม่รู้จักเขา… ยอดชายนาย เจมี คาร์ราเกอร์ ผู้เป็นเสาหลักให้กับลิเวอร์พูลมายาวนานนับสิบปี ผมพบคำเรียกขาน “เอ๋อ” ครั้งแรกในหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนได้ดมตดระยะเผาขนเลยครับ ไม่เข้าใจว่าเหตุใดสื่อจึงขนานนามพี่เขาเช่นนั้น แต่พอนานไปก็คิดได้ว่าฉายานี้มันเข้ากับพี่เอ๋อของเราดีจริง ๆ

หากใครได้ดูหนังเรื่อง The Water Boy มาก่อน ก็คงจะนึกถึงพี่เอ๋อแกด้วยแน่เครับ เพราะลีลาการเล่น ( American Football ) ของพระเอกเรื่องนี้มันละม้ายกับการเล่นของพี่เอ๋อมั่ก ๆ คือ วิ่งหน้าตั้งเข้าไป ( ทำแต้ม ) เคลียร์เหมือนกับควายวิ่งไล่ขวิดคนอย่างนั้นเลยครับ นั่นละครับ? Concept ของพี่เอ๋อ คือ “ยังไงกูขอเคลียร์ไว้ก่อน” จนกลายเป็นภาพที่เรา ๆ เห็นจนชินตา

ด้วยฟอร์มการเล่นแบบนี้ “เอ๋อ” จึงกลายเป็นขวัญใจของมวลเดอะค็อปส์ทั้งหลายถึงขนาดที่อยากให้มีผู้เล่นอย่างพี่เขาทั้งทีม ( เดี๋ยวก็เอ๋อกันทั้งทีมหรอก )

“พระเจ้าตา”

พอได้อ่านพบฉายานี้แล้วนึกถึงภาพของกองหลังแดนฝอยทองนาม อาเบล ซาเวียร์ แล้วผมก็อดขำไม่ได้ครับ ก็เพราะด้วยการที่พี่เขามีทรงผมสั้น ๆ และไว้หนวดเครารุงรัง มองเห็นขนทุกเส้นบนหัวแกเป็นสีขาวตัดกับสีผิวดำคล้ำของแกดีจริง ๆ นี่ถ้าไปเจอพี่เขาในอินเดีย ผมคงต้องยกมือไหว้แกเพราะคิดว่าเป็นพวกฤาษีหรือสวามีเป็นแน่…. สาธุ

การได้พระเจ้าตามายืนในแดนหลังนั้นช่วยสร้างสีสันให้กับลิเวอร์พูลในยุคของเฮียโปนมากทีเดียวครับ แน่นอนก่อนนั้นทุกคนคงจะจำเขาในฟุตบอลยูโร 2000 รอบรองชนะเลิศที่โปรตุเกสพบกับฝรั่งเศสได้ครับ… ก็ใครล่ะที่ช่วยส่งเสริมแชมป์ให้ทีมตราไก่…? อิอิ

“ครองแครง”

นี่ไม่ใช่ขนมกรุบกรอบที่มีรสหวาน-เค็ม-เผ็ดของไทยนะครับ หากแต่เป็นฉายาของนักฟุตบอลแดนกังหันลมที่ชื่อ แยน ครอมแคมป์ ซึ่งผมรู้จักเขาครั้งแรกในข่าวที่คุณสรยุทธแจ้งว่าลิเวอร์พูลได้นักเตะแบ๊คขวาตัวใหม่คนนี้มาร่วมทีม แล้วคุณยุทธเขาก็คิดตรงกับผมพลางหัวเราะออกมาว่า ชื่อเหมือนครองแครงเลย หลังจากนั้นเมื่อผมได้สนทนากับแฟนบอลท่านอื่น ทุกคนต่างก็เรียกนักเตะผู้นี้ว่า “ครองแครง” กันหมดเลยครับ

อันที่จริงน้องครองแครงเขาก็เป็นนักเตะที่มุ่งมั่นดีครับ แต่ผมอยากบอกว่าไร้ความโดดเด่น จนราฟาเองยังสับสนกับชีวิตเลยว่าซื้อเขามาร่วมทีมทำไม และนั้นก็คือรอยด่างหนึ่งที่ราฟาใช้เงินสโมสรไปลงทุนกับนักเตะแบบลองผิดลองถูก ซื้อมาถ้าไม่ถูกใจก็ดองแล้วก็ขายไปแบบถูก ๆ? ครับ

ก็อย่างว่านั่นแหละครับชีวิตมันมีหลายรสชาติ คล้ายกับขนมไทย… ครองแครง

“ถีบจักร”

สื่อมวลชนอังกฤษได้ขนานนามนักเตะผู้มีความเร็วและขยันวิ่งสู้ฟัดผู้หนึ่งด้วยฉายาที่ว่า “หนูถีบจักร” เขาคนนั้นจะเป็นใครไม่ได้นอกจาก เครก เบลลามี่ นักเตะผู้เคยเล่นในตำแหน่งปีกซ้ายและหน้าต่ำกับนิวคาสเซิล ยูไนเต็ด ซึ่งต่อมาต้องมีชะตาร่วมทีมกับหลายสโมสร

หลังจากโชว์ฟอร์มแจ่มกับแบล็คเบิร์น ราฟาจึงตัดสินใจควักเงินซื้อเขามาร่วมทีม นักเตะเลือดมังกรแดงรายนี้ได้สร้างความฮือฮากระหึ่มแอนฟิลด์ นอกจากฟอร์มในสนามจะหวือหวา ชีวิตนอกสนามก็ไม่แพ้กัน… โดยเฉพาะการออกรอบกับทีมเมท แล้วใช้ไม่กอล์ฟฟาดใส่ไอ้ตีนผี มันจะดุเดือดเผ็ดมันอย่างไรผมไม่ทราบได้ แต่ภาพของท่าดีใจหลังจากเจาะตาข่ายทีมบาร์เซโลน่าในการเล่นแชมป์เปียนส์ลีกได้นั้น วงสวิงเขาช่างงามหยดย้อยกระทบใจผมเกินบรรยายครับ

ไม่น่าแปลกใจเลยว่า ทำไมระยะหลังเขาอยู่กับทีมไหนไม่ได้นาน

“คุณชาย”

นี่คือฉายาที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับบุรุษผู้มีเชื้อเจ้า ( วงศ์สกุลหรือบ่อนไหน )? แต่เป็นฉายาของนักเตะทีมแชมป์ฟุตบอลยูโรครั้งล่าสุด ผู้มีส่วนเปลี่ยนทีมหงส์แดงให้มีสภาพกึ่ง ๆ “กระทิงแดง” แน่นอนที่สุดครับผมกำลังพูดถึงมิดฟิลด์ตัวกลางนาม ซาบี อลองโซ่

คุณชายคือนักเตะทีมชาติสเปนผู้มีลีลาการเล่นแบบสุภาพบุรุษ หรือแบบผู้ดีมีสกุลอะไรทำนองนั้น แต่ด้วยความเชื่องช้าใจเย็นและนุ่มนิ่ม แบบ “อีติ๋ม” มากเกินจำเป็น ทำให้บางครั้งอีแร้งแดงก็สงสัยว่านี่คือมิดฟิลด์ตรงกลางที่ดีที่สุดที่ต้องเล่นคู่กับเจอร์ราดจริง ๆ หรือ ขอได้ไหมครับพี่น้อง….? ขอความดุดันเพิ่มอีกสักหน่อย Shoot’ em up น่ะ เคยดูอ๊ะเปล่า !

ถ้าทำได้ อี ( แร้ง ) เย็นจะไปกราบคุณท่านงาม? ๆ เลยเจ้าค่ะ

“เจิด”

“ใครหนอช่างคิดฉายาได้บ้าน ๆ ถึงขนาดนี้ ? ” นั่นคือความคิดแรกเมื่อผมได้อ่านพบฉายานี้บนหน้าหนังสือพิมพ์ ซึ่งก่อนหน้านั้นผมเคยพบว่ามีฉายาอื่น เช่น “หัวขิง” หรือ ” จี ( สติง )” เคยถูกนำมาใช้เรียกแทนนามกรของโคตรนักเตะฟ้าประทานนาม สตีเว่น เจอร์ราร์ด อยู่ก่อนแล้ว

พ่อเจิด คือลูกหม้อหรือผลผลิตจากอคาเดมี่ซึ่งผลิตนักฟุตบอลตั้งแต่ระดับเยาวชนของลิเวอร์พูลอย่างแท้จริง ผมอยากบอกไปเลยว่ามันเป็นโอกาสหนึ่งในล้านจริง ๆ ครับ ที่สโมสรฟุตบอลไหนก็ตามที่สามารถสร้างนักเตะเยาวชนแล้วปั้นดินให้เป็นดาวระดับโลกและเก็บไว้เล่นกับสโมสรตัวเองได้ยาวนาน และสตีวี่ จี คือโอกาสนั้น ซึ่งถือเป็นความโชคดีสำหรับตัวเขาเอง สโมสร แฟนบอลลิเวอร์พูลและทีมชาติอังกฤษอย่างแท้จริงครับ

การเล่นฟุตบอลของเจิดก็เป็นอะไรที่อีแร้งแดงเชื่อว่าสุด ๆ? จริง ๆ ไม่ว่าเขาจะยืนตำแหน่งมิดฟิลด์ ตัวกลาง ปีกขวา หรือเป็นมิดฟิลด์ตัวฟรี ก็สามารถทำเกมส์สร้างปัญหาให้ทีมคู่แข่งได้บ่อยครั้ง การเล่นที่ยอดเยี่ยมตลอดจนความเป็นผู้นำในทีมส่งผลให้ปัจจุบันเขาคือกัปตันทีมลิเวอร์พูล และกลายเป็นนักเตะที่ทีมจะขาดเสียไม่ได้ โดยเฉพาะเวลาที่ทีมต้องการประตูให้ผ่านวิกฤติก็ได้ประตูมหัศจรรย์ที่หวังผลได้ของพี่เจิดแกนี่แหละมาช่วยไว้แทบทุกที เรียกได้ว่า “มีปัญหา… ปรึกษาเจิด…? เดี๋ยวจัดให้”

ปัญหาเดียวของเจิดคือ ทีมลิเวอร์พูลหวังพึ่งเขา ( กับตอร์เรส ) จนมากเกินไปหน่อย ทำให้หลายครั้งที่ขาดเขาไป สปิริตของทีมจะลดลงจนสร้างปัญหาผมร่วงให้ราฟานั่นแหละครับ

“กัปตันแจ๊ค”

“อยากทราบว่ายอสซี่ เบนายูนเป็นอะไรกับกัปตัน แจ๊ค สแปโรว์” คือข้อความจากแฟนบอลที่กลายมาเป็นตัววิ่งใต้การวิเคราะห์ฟุตบอลของวิเคราะห์ UBC แล้วผมดันไปอ่านมันเข้าแล้วโดนใจเป็นอย่างยิ่ง ที่เจอข้อความจากใจแฟนบอลมารยาทงามที่ “อยากทราบว่า…” แถมพี่เขายังมีจินตนาการได้บรรเจิดเถิดเทิงถึงขวัญใจผม “กัปตันแจ๊ค สแปโรว์”? แห่งไพเรท ออฟ แคริบเบียน เสียด้วย

หลายวันต่อมาฉายา “กัปตันแจ๊ค” ก็ถูกเน้นย้ำจากคุณสุรเดช ( หนึ่งในทีมวิเคราะห์บอล UBC ) อีกครั้ง เรียกได้ว่าทันเกมจริง ๆ ครับ สำหรับคำพูดที่ว่า ” หน้าเหมือนกัปตันแจ๊ค”

กัปตันแจ๊คเป็นมิดฟิลด์ชาวยิวที่รูปร่างบอบบางเหมือนกุ้ง แต่ยามที่เขาเคลื่อนตัวไปพร้อมกับลูกบอลนั้นช่างพริ้วไหวดั่งสายน้ำ จนคู่แข่งไม่รู้จะจับเขาให้อยู่หมัดได้อย่างไร ไม่ว่าจะเล่นตำแหน่งหน้าต่ำหรือมิดฟิลด์ตัวรุกทางกราบขวา กระทาชายนายแจ๊ค สแปร์โรว์ก็จัดว่าอันตรายทีเดียว

สิ่งหนึ่งที่สร้างปัญหาให้กัปตันแจ๊คคือ ระบบโรเทชั่นของราฟา ที่ทำให้กัปตันเขาต้องติดกับม้านั่งเสมอกว่าจะได้ลงเล่นก็เป็นช่วงท้ายเกมส์ไปแล้ว และยิ่งไม่ได้ลงไปวิ่งเล่น ความฟิตก็น้อยลง… เหนื่อยง่าย

งั้นลอง “น้ำกล้วยแขก” ( สูตรของเพื่อนร่วมชาติชื่อ “Zohan” ) หน่อยไหมล่ะ ดับกระหายดีกว่าเกเตอร์เรทนักแล !

“เจ้าฤาษี”

นี่คือฉายาของนักฟุตบอลที่ไม่ได้มาจากเขายายเที่ยงหรือสำนักดาบสสำนักใด หากแต่เป็นฉายาที่สื่อไทยตั้งให้กับกองหน้าเฟรนช์แมนทรงผมขัดใจแม่นาม? ฌิบริล ซิสเซ่ ผู้ที่ราฟากระชากเขามาจากอ้อมอก ของ A.J. Auxerre ในฝรั่งเศสด้วยค่าตัวถึง 14 ล้านปอนด์

อีแร้งแดงจำได้แม่นยำเลยครับว่าขณะนั้นผู้จัดการทีมมือใหม่หวังจะปลุกปั้นเขาให้กลายเป็นตำนานดาวยิงหงส์แดงหลังจากที่เพิ่งทุ่มงบประมาณซื้อเขามา แต่อนิจจา! เหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เจ้าฤาษีผู้ไว้หนวดเครารุงรังและทรงผมที่กวนบาทาผู้พบเห็นต้องมีอันขาหักสองท่อน จนต้องพักยาวไม่มีวี่แววว่าจะกลับมาลงสนามได้เมื่อใด

เคราะห์ซ้ำกรรมซัด ลิเวอร์พูลทะลุเข้าชิงยูฟ่าแชมป์เปียนส์ลีกได้สำเร็จ พอดีกับที่เจ้าฤาษีหายทันมาช่วยทีมและเขากลับมาคว้าแชมป์ยุโรปได้อย่างหน้าตาเฉยเลยครับ!

ปัจจุบันหลังจากไม่สามารถสานต่อความสำเร็จกับลิเวอร์พูล เขาได้กลายเป็นนักเตะพเนจรกลับมาค้าแข้งกับทีมแมวดำ-ซันเดอร์แลนด์อยู่ในขณะนี้ครับ

“เปรต”

แม้เขาจะไม่ได้เป็นลูกศิษย์ของอาจารย์กู้ แต่หากคุณได้พบเห็นเขายามราตรีเพียงลำพังคุณอาจกลัวจนขี้หดตดหายไปเลยก็ได้ เพราะเขาคือคนอะไรไม่รู้ย๊าวยาว ( ตัว ) สูงสุดยอดมนุษย์นักฟุตบอลนาม ปีเตอร์ เคราซ์ ผู้มีความสูงเกิน 2 เมตร ซึ่งไม่น่าแปลกใจเลยว่า ฉายา “เปรต” ที่สื่อไทยตั้งให้นั้นมีที่มาอย่างไร

ที่จริงปีเตอร์เป็นนักเตะที่ไม่ได้มีจุดเด่นในการเล่นลูกกลางอากาศอย่างเดียว แต่การมีช่วงขาที่ยาวเก้งก้างก็เป็นข้อได้เปรียบที่ทำให้เขาเข้าถึงลูกบอลได้ก่อนคู่แข่งและมันอาจนำมาซึ่งการจบสกอร์ แต่เขามักจะโชคร้ายและค่อนข้างอาภัพที่ราฟาไม่ค่อยเห็นคุณค่าในตัวเขานัก ลืมที่จะใช้บริการเขาจนเขาต้องขอย้ายทีมเองเพื่อโอกาสในการเล่นฟุตบอลที่เขารักกับสโมสรปอมปีย์ในที่สุด

แต่ไม่ว่าราฟาเอล เบนิเตซจะจดจำหรือเห็นคุณค่าของ “เปรต” หรือไม่ ขอให้รู้ไว้เสมอว่า อีแร้งแดงยังจำนายได้เสมอและปีเตอร์ โดยเฉพาะตอนที่นายแข่งเสร็จแล้วมีกองเชียร์วิ่งลงสนามมาขอเสื้อของนาย ซึ่งนายก็ให้ แต่พอขอเสื้อซับในของนาย นายกลับหวงนักหวงหนายังไงล่ะ…. (เอ๊ะ! นี่เรากำลังพูดถึงปีเตอร์คนไหนเนียะ เริ่มสับสนในตัวเองแล้วล่ะ)

“อีแร้งแดง”

เอ่อ …? คือ…? คนนี้ไม่ใช่นักเตะครับ แต่อยากหน้าด้านขอเป็นผู้จัดการทีมจำเป็นดูสักหนครับ เอาเป็นว่าเรื่องฉายานี้ได้มาจากไหน…? คือไม่อยากบอกอ่ะ แล้วจริง ๆ อีแร้งแดงเป็นใคร…? อันนี้ก็ขอเก็บเป็นความลับละกัน ( นั่นสิจะรู้ไปทำไม)

เอาเป็นว่าถ้าสาว ๆ คนไหนอยากรู้จักอีแร้งแดงเป็นการส่วนตัวก็เบอร์ 08X-500XXXX? ครับ

สุดท้ายนี้ อีแร้งแดงขอฝากข้อคิดไว้นิดนึงครับว่า “ฉายา” หรือ “ชื่อ” ที่ทุกคนเรียกใครบางคนนั้น มันจะมีความหมายหรือคุณค่ากับคน ๆ นั้นมากน้อยเท่าใดก็สุดแล้วแต่คน ๆ นั้นจะให้ความหมายหรือคุณค่ากับมันว่าสำคัญกับเขาเพียงไร บางทีฉายาอาจเป็นเพียงแค่คำเรียก ถ้าเพียงแต่เราถอดหัวโขนหรือความยึดติดในตัวตนที่มนุษย์เราสร้างขึ้นมาเองเราอาจพบอะไรดี ๆ กว่าที่เราเห็นเยอะมาก ได้เห็นคนที่มีเลือดเนื้อ มีชีวิตจิตใจเหมือนกับเรา รักกีฬาฟุตบอลและลิเวอร์พูลเป็นต้นครับ

อีแร้งแดง

สำหรับผมแล้ว “ลิเวอร์พูล”? คือ ทีมที่ผมติดตามเชียร์เสมอมา มันไม่ใช่เพราะในปีที่ผมเกิด ลิเวอร์พูลคว้าแชมป์ยุโรปหรือลิเวอร์พูลมีตำนานนักเตะมากมายที่ทำให้ผมชอบลิเวอร์พูล มันอธิบายได้ยากว่าทำไมคน? ๆ หนึ่ง จะชื่นชอบทีมใดทีมหนึ่งอย่างจริงจัง แต่ผมอยากจะบอกว่าเมื่อผมได้ดูการเล่นของลิเวอร์พูลแล้วผมหลงรักมัน… รักจิตวิญญาณความเป็นลิเวอร์พูล เหมือนที่เราตกหลุมรักผู้หญิงสักคนนั้นแหละครับ

ผมเชื่อว่าเคยมีบทความที่กล่าวถึงทีมลิเวอร์พูลมากมายอยู่แล้ว ซึ่งคงไม่มีประโยชน์อะไรมากนักที่ผมจะกล่าวถึงแง่มุมเหล่านั้นซ้ำอีก คุณครับ! วันนี้ผมอยากจะเสนอลิเวอร์พูลในบางมุม-บางช่วง ที่ลิเวอร์พูลห่างหายจากการคว้าแชมป์ลีกในประเทศอังกฤษ ซึ่งมันทำให้เราไม่มีโอกาสเห็นลิเวอร์พูลในเวทีใหญ่ของยุโรป ซึ่งเป็นช่วงขาลงของทีมจนแฟนบอลลิเวอร์พูลอาจไม่อยากกล่าวถึงมันมากนัก

เอาละครับ ผมจะเข้าเรื่องสักที….

ลิเวอร์พูลในยุคทศวรรษปี 90? ถึงยุคก่อนราฟาเอล เบนิเตส เข้ามาคุมทีม คือ ลิเวอร์พูลยุคที่ผมกำลังเขียนถึง และสำหรับแฟนบอลลิเวอร์พูลที่เคยติดตามผลงานของทีมในช่วงนั้นแล้ว ก็คงไม่มีใครลืมภาพของผู้จัดการทีมอย่าง ป๋ารอย ( รอย อีแวนส์ ) หรือเฮียโปน ( เชราร์ด อุลลิเยร์ ) และบรรดานักเตะที่พาเหรดเข้ามาสร้างความครื้นเครงให้สโมสรแถบเมอร์ซีย์ไซด์แห่งนี้ลงได้หรอกครับ

คุณบางคนอาจกำลังคิดว่าต่อไปผมต้องเขียนถึงบรรดานักเตะอย่าง รอบบี้ ฟาวเลอร์ , ไมเคิล โอเวน , สตีฟ แมคมานามาน , เจมี คาร์ราเกอร์ หรือ สตีเวน เจอร์ราด แน่ ๆ …. โน้ โน้ โน… ใครที่คิดแบบนั้นกำลังเข้าใจผิดอย่างแรงเลยครับ เพราะสิ่งที่ผมกำลังจะเขียนคือ “ลิเวอร์พูลในตำนาน” ในมุมที่ยังไม่มีใครเขียนถึงยังไงล่ะครับ

ทีมลิเวอร์พูลในตำนานของผมนั้น มีนักเตะและผู้จัดการทีมดังนี้ครับ…..

• Liverpool the Legend
• แผนการเล่น 4-3-3
• 11 ตัวจริง ( Starting Eleven )

1. ผู้รักษาประตู : เดวิด เจมส์

เขาคือเบอร์ 1? ในทีมชาติอังกฤษยุคปัจจุบัน แต่ถ้ายุคนั้นละก็….. บรึ๋ยส์…… เป็นยุคที่พี่เจมส์เขาชอบทานแต่ข้าวมันไก่ ไม่ชอบทานข้าวเหนียวนึ่ง ฟอร์มการเล่นของพี่ท่านจึงห่างไกลจากฟอร์มเหนียวหนึบ แต่กลับมีอาการ “วืด” และ “จั่วลม”? บ่อยครั้งที่ออกมาตัดลูกกลางอากาศ เป็นผลให้เดอะคอปส์ขนลุกซู่ทุกครั้ง ถ้าใครเคยเล่นเกมส์ CM? ( Champion Manager ) ในยุคนั้นแล้วเลือกคุมทีม Liverpool ก็คงจะตื่นเต้นกับตัวอักษรวิ่งขึ้นมา? But James…. บ่อยครั้ง แน่นอนครับ หวังว่าอาการเฟอะฟะของพี่แกตอนนี้คงจะดีขึ้นแล้วนา ผมยังเชียร์อังกฤษอยู่นะครับ

2. แบ็คขวา : บียอน ทอเร่ ควาร์เม่

ฟูลแบ๊คนำเข้า ชาวนอร์วีเจี้ยนผู้นี้ เป็นสูตรสำเร็จแห่งความครื้นเครงของแบ็คโฟร์ในตำนานของผมครับ การที่ลิเวอร์พูลได้พี่แกมายืนตำแหน่งนี้แทน เจสัน แมคเคเทียร์ ทำให้ความอบอุ่นในใจของผมลดลงทุกครั้ง เมื่อพี่ท่านต้องเจอกับ โรแบร์ ปิเรส ( Arsenal ) หรือ ไรอัน กิ๊กส์ ( Man U )? ใครเคยดู ” There will be blood ” ก็คงทราบว่า เมื่อเจอ ” บ่อน้ำมัน ” เขาจะทำกันอย่างไรครับ

4. ปราการหลังตัวกลาง : ริโกแบร์ ซง

” The ฉ่าง ” ถือเป็นนักเตะอีกคนที่มีโอกาสเข้ามารับใช้ลิเวอร์พูลในยุค ” คนคู่หงส์ ” เขาถูกขุดมาจากทีม Salernitana ใน Italy ด้วยลีลาการเข้าบอลที่โฉ่งฉ่างและถูกสับขาหลอกเป็นประจำ ไม่น่าแปลกใจที่กลายมาเป็น ” ตัวฮา ” ที่สาวกหงส์ โดนกองเชียร์คู่อริแซวอยู่บอ่ย ๆ ไม่น่าแปลกใจที่กัปตันทีมชาติแคเมอรูนถูกตั้งคำถามว่า ทำไมระยะหลังทีมหมอผีจึงไม่ประสบความสำเร็จในระดับนานาชาติ แม้จะมีกองหน้าระดับโลกอย่าง ซามูเอล เอโต อยู่ในทีมก็ตาม

5. ปราการหลังตัวกลาง ฌิมี่ ตราโอเร่

” ไอ้นกกระยางดำ “? คือ ฉายาที่ผมและเพื่อน ๆ ตั้งให้เขา นั้นอาจเป็นเพราะรูปร่างและแข้งขาที่สูงยาวและผอมของเขาก็เป็นได้ เขาเข้ามาร่วมทีมลิเวอร์พูล ด้วยการชักนำของเฮียโปน?แถมเฮียยังโชว์วิสัยทัศน์บอกว่า ฌิมี่ต้องได้เป็นนักเตะระดับโลกแน่นอน แต่จนบัดนี้ผมยังสงสัยอยู่เลยครับว่า เจ้านกกระยางดำของผมบินไปอยู่โลกไหนแล้ว ( เอาน่า อย่างน้อยในชีวิต ฌิมี่ ก็ยังได้ชูเจ้าบิ๊กเอียร์ กับเขาสักครั้งได้เหมือนกัน )

6. กองกลางตรงกลาง : ซาลิฟ ดิเยา

แจ้งเกิดกับทีมชาติเซเนกัลในฟุตบอลโลก 2002? จึงถูกเฮียโปนดึงตัวมาร่วมทีมด้วยความหวังว่าเขาจะมาอุดรูรั่วในแดนกลางตามสไตล์มิดฟิลด์พันธุ์ดุ

7. ปีกซ้าย : แฮร์รี่ คีเวลล์

พ่อมดแฮร์รี่เคยร่ายมนต์ลูกหนังสะกดแฟนบอลสมัยค้าแข้งอยู่กับลีดส์ยูไนเต็ด แต่หลังจากที่ลีดส์แพแตก แฮร์รี่ได้้ย้ายเข้ามาเล่นในแอนฟิลด์ แต่มนต์ของพ่อมดแฮร์รี่นั้นกลับไม่ขลังอีกต่อไป หลังเจออาการบาดเจ็บ และเมื่อกลับมาเล่นอีกครั้งก็พกอาการ ” แหยงตีน ” กลับลงสนามมาด้วย การขาดความมั่นใจอย่างแรง ทำให้ฟอร์มการเล่นของพ่อมด ตกต่ำเหมือนกลายเป็นนักเตะดาด ๆ คนหนึ่ง ( ที่เพียงแต่รับค่าเหนื่อยแพงเท่านั้น ) แอนฟิลด์จึงเหมือนเป็นสุสานฝังนักเตะเช่นแฮร์รี่ ขณะที่แมนยู ฯ ได้นักเตะจากลีดส์ไปก่อนแล้วคนหนึ่งชื่อ ริโอ เฟอร์ดินานด์

8. ปีกขวา? : เอล ฮัดจิ ดิยุฟ

เพล์เมกเกอร์หน้าตาเหมือนปวดขี้ทีมชาติเซเนกัลรายนี้ เคยเป็นเจ้าของตำแหน่งนักฟุตบอลยอดเยี่ยมของทวีปแอฟริกา เฮียโปนจึงจัดเข้ามาร่วมทีมพร้อมกับดิเยา มาเป็นคู่ขวัญความหวังใหม่ให้ลิเวอร์พูล แต่คู่ดูโอเซเนกัลกลับไม่ได้มีผลงานที่ซาบซ่านซู่ซ่าน่าติดตามเหมือนกับคู่น้องโฟร์-มด แม้แต่น้อย โดยเฉพาะตัวดิยุฟเองที่เดอะคอปส์ฝากความหวังไว้มากหลังจากหมดยุคของแม๊คมานามาน กลับทำได้เพียงมาวิ่งไล่บอลทางกราบขวาและไม่ได้สร้างสรรค์เกมส์เหมือนอย่างนักเตะระดับเทพควรจะเป็นได้เลย ลิเ้วอร์พูลจึงเหมือนถูกหลอกให้ซื้อของที่ย้อมแมว ( ดำ ๆ ) ขาย จนต้องโล๊ะเขาให้ไปได้ดีกับทีมจอมเซ้งอย่างโบลตันในที่สุด

9. กองหน้า : คาร์ลไฮนซ์ รีดเล่

เจ้าของฉายา ” ฉลามล้อคลื่น” ที่ลิเวอร์พูลเซ้งเข้ามาร่วมทีมในขณะที่เขาย่างเข้าวัย 32 ปี ต้องยอมรับกันจริง ๆ ว่า กองหน้าชาวเยอรมันผู้นี้ผ่านจุดสูงสุดของการเล่นฟุตบอลไปแล้ว ( แถมยังเหมือนหมดไฟที่จะประสบความสำเร็จอีกต่างหาก ) แม้ลิเวอร์พูลจะหวังว่าประสบการณ์ของเขาจะมาประคองทีมไว้ได้บ้าง แต่ความเชื่องช้าที่เหมือนมีกระโปกยักษ์มาขวางท่อนขาเอาไว้ หรือความหนักหนาสาหัสของมันที่ทำให้เขากระโดดโหม่งไม่ขึ้นก็สุดจะพรรณาได้ มันได้สร้างคามเบาหวิวอันเหลือทนให้กับเดอะค็อปส์ทั่วโลก คนคู่หงส์ต้องรีบผ่าตัดทีมใหม่หรือไม่ก็รีบผ่าตัดเอา ” ไอ้นั่นออกไปเสียที เพราะทุกคนไม่อาจต้องทนเห็นภาพของ ” ควายล้อคลื่น ” ได้อีกจริง ๆ

10. กองหน้าัตัวรับ : อีมิล เฮสกีย์

อย่าเพิ่งงงกับตำแหน่งการเล่นของกองหน้าคนนี้นะครับ ตำแหน่งกองหน้าตัวรับมีจริง ๆ ครับ เพราะในสมัยเฮียโปนคุมทีมแกได้รังสรรค์ตำแหน่งนี้ขึ้นมาเพื่ออีมิลโดยเฉพาะ เรียกได้ว่า ” โอ้ ลอร่า… เขาเกิดมาเพื่อสิ่งนี้จริง ๆ “

กองหน้าผู้มีใบหน้าละม้ายกับนักโทษผู้มีพลังวิเศษในเรื่อง The Green Miles รายนี้ ได้สร้างความอึดอัดชนิดลุ้นกันขี้แทบแตกให้กับสาวกหงส์ อีมิลมีช่วงเวลาที่ไม่สามารถทำประตูได้นับสิบนัด แต่นั่นอาจเป็นธรรมชาติของคนที่เกิดมาเพื่อรับบทกองหน้าตัวรับก็ได้ ยังไงเขาก็ได้ซ้อมเกมรับของทีมจนรอดพ้นการเสียประตูอยู่หลายครั้ง เดอะค็อปส์ส่วนใหญ่จึงให้อภัยและไม่มีวันลืมเลือนเขา และบางทีในฤดูกาลหน้า เราอาจเห็นเขากลับมาสวมเสื้อสีแดงเพลิงอีกก็เป็นได้…?? จึ๋ยส์

11. กองหน้า? : อีริค ไมเยอร์

ถือเป็นกองหน้าอีกรายที่เข้ามาโลดแล่นสร้างสีสันในแอนฟิลด์พร้อมกับคาร์ลไฮนซ์ รีดเล่ เป็นที่ทราบกันดีว่าในขณะนั้นกองหน้าดัตซ์รายนี้ คือดาวซัลโวอันดับต้น ๆ ในเวทีบุนเดสลีกา ผมไม่ทราบว่ามันไปเข้าตาของคนคู่หงส์ตอนไหน แต่บางทีลึก ๆ แล้วพวกเขาอาจคาดหมายว่า ” อีริค” สามารถทาบชั้นกับอีกอีริค ( Eric? “The King”? Cantona ) ของอีกค่ายก็เป็นได้ แต่ที่นี่คือพรีเมียร์ลีคอังกฤษ ลีคที่สร้างบททดสอบว่าผู้อยู่รอดเท่านั้นคือ ” ของจริง ” และอีริค ไมเยอร์ คือคนที่ไม่อาจผ่านบททดสอบนั้นได้ เขาถูกจับ ” ดอง ” เป็นศูนย์หน้าม้ายาวอยู่นานมาก แต่เมื่อได้รับโอกาสแสดงฝีเท้า เขาเหมือนกลายเป็นตัีวอะไรที่มาเล็มหญ้าบนสนามแอนฟิลด์-เหมือนเด็กอ่อนหัดที่เพิ่งหัดเล่นฟุตบอลใหม่ ๆ จนผมเชื่อว่าเดอะค็อปท์ในสนามอยากจะขอเปลี่ยนตัวเขาแล้วลงไปเตะเองเสียก่อนที่เมื่อเกมส์จบแล้ว ” ขี้ ” จะเกลื่อนสนาม?????? นั่นแหละครับ??? เขา …………?? Eric ” The Kway”

• ผู้จัดการทีม : คนคู่หงส์

= ป๋ารอย ( รอย อีแวนส์ ) + เฮียโปน ( เชร์ราดด์ อุลลิเยร์ )

# อนึ่งเหตุการณ์ในช่วงนั้นคือช่วงที่ป๋ารอยทำทีมผลงานตกต่ำชนิดเรียกว่ามีโอกาสตกชั้นทีเดียว จนบอร์ดบริหารของทีมลิเวอร์พูลอยากจะปลดเขาออก แต่ด้วยความเกรงใจ ( ไม่เข้าท่า ) แทนที่จะแต่งตั้งผู้จัดการทีมคนใหม่มาทำงานคุมทีมแทน ( เฮียโปนนั่นเองครับ ) จึงแต่งตั้งให้ทำงานคู่กัน กลายเป็น “คนคู่หงส์” กลายเป็นอีกตำนานหนึ่งของลิเวอร์พูล

(1) ป๋ารอย

เขาคือผู้จัดการทีมที่มีใบหน้าคล้ายกับฆาตกรโรคจิตที่ป่วยเป็นมะเร็งในเรื่อง SAW? .. ( เอ…. หรือว่าเป็นคน ๆ เดียวกันหว่า )? อย่างไรก็ตามป๋ารอยได้สร้างระบบการเล่นที่เน้นการบุกเร้าใจและดุดันเข้าำห้ำหั่นกับฝ่ายตรงข้ามชนิดได้ใจแฟนบอล จนลิเวอร์พูลในยุคของเขาจัดเป็นทีมที่มีสีสันและถือว่าเชียร์สนุกทีเดียว แต่ป๋าแกก็มีจุดอ่อนอยู่ที่การที่แกชอบแต่ตัวผู้เล่นที่มีความโดดเด่นอยู่แต่ด้านเดียว เช่น กองหลังที่ดุดัน ปีกที่เลี้ยงบอลเก่ง กองหน้าที่เร็ว แต่ทุกคนล้วนขาดทักษะและความสามารถเฉพาะตัวที่จำเป็นและยืดหยุ่นได้กับสถานการณ์ที่ไม่เป็นใจ ดังนั้นในระยะหลังทีมคู่แข่งเริ่มจับทางได้และเล่นแบบเขี้ยวลากดินเ้ข้าใส่ ป๋ารอยไม่สามารถจะแก้เกมส์ได้เลย จนผลงานของทีมตกต่ำลงเรื่อย ๆ และเวลาของป๋ารอยก็กำลังหมดลงพร้อมกับการเล่นแบบฟุตบอลอังกฤษขนานแท้ที่กำลังถูกแทนที่ด้วยฟุตบอลสมัยใหม่อย่างทีมชั้นนำทีมอื่น ๆ

(2) เฮียโปน

การต้องการเปลี่ยนแปลงทีมครั้งใหญ่ทำให้บอร์ดบริหารของลิเวอร์พูลได้ตัดสินใจเลือก เชร์ราร์ด์ อุลลิเยร์ หรือที่เดอะค็อปส์ต่างเรียกเขาว่า ” Doctor Who “? ตามการออกเสียงชื่อเขาแบบอังกฤษและตามวุฒิปริญญาเอกการกีฬาฟุตบอลของเขา

เมื่อบอร์ดตัดสินใจให้เฮียโปนได้เข้ามาร่วมงานกับป๋า หลายคนเืชื่อว่าลิเวอร์พูลน่าจะไปได้ดี เพราะสองหัวย่อมดีกว่าหัวเดียว แต่เอาเข้าจริง ๆ ทั้งคู่ต่างมีปรัชญาทำทีมต่างกัน ในขณะที่ป๋ารอยเน้นเกมส์บุกอย่างตะบี้ตะบัน แต่ด๊อก (ด๊อกเตอร์ ) แกกลับให้ทีมเล่นรัดกุมแบบสุด ๆ เพื่อเน้นผลการแข่งขันไว้ก่อนผลงานของทีมจึงออกมาได้ไม่ดีมากนัก

ช่วงนั้นถ้าใครดูการเล่นของลิเวอร์พูลก็คงพูดอะไรไม่ค่อยออก มันดูอึดอัดจริง ๆ เหมือนคนปวดขี้ฉิ… หาย แต่กลับขี้ไม่ออก ในขณะที่ป๋ารอยตะโกนสั่งบุกเต็มที่ ด๊อกแกกลับให้คุมโซนตั้งรับเหนียวแน่นและทำลายเกมส์คู่แข่ง การเล่นของลิเวอร์พูลช่วงนี้จึงเป็นอะไรที่แปลกประหลาดมากในประวัติศาสตร์ของสโมสร

ท้ายที่สุดสโมสรก็รู้ดีว่าต้องมีใครคนหนึ่งต้องไป และเป็นป๋ารอยที่ได้หลีกทางให้กับด๊อกได้ขึ้นมากุมชะตาทีมแบบเต็มตัวเพื่อนำลิเวอร์พูลเข้าสู่ฟุตบอลยุคใหม่ตามสโมสรอื่น ๆ

หลังจากที่ด๊อกเตอร์ฮูเข้ามาคุมทีมไม่นาน ก็จัดระบบทีมให้เน้นเกมส์ที่แน่นอนมากจนคนดูสงสัยว่านี่คือลิเวอร์พูลจริงหรือ เพราะัทุกเกมส์ล้วนบีบหัวใจ ไม่ว่าจะเจอทีมไหนลิเวอร์พูลก็ไม่ชนะหรือแพ้ได้ง่าย ๆ ยากที่จะคาดเดาผลการแข่งขัน ( ใครได้ดูเส้นทางในการคว้าแชมป์ยูฟ่าคัพของเฮียกับลิเวอร์พูลต้องบอกได้เลยว่า ” ลุ้นกันขี้แตกขี้แตน” จริง ๆ ครับ

ความบีบคั้นและความเครียดนี้สังเกตได้จากดวงตาที่โปนออกมานอกเบ้าของเฮียแก เมื่อความเครียดมันสะสมนานเข้าแกต้องเข้ารับการผ่าตัดหัวใจ? ( ไม่รู้เป็นประเพณีหรือเปล่า ที่ ผจก. ทีมลิเวอร์พูลต้องเข้าผ่าตัด ตอนนี้ราฟาก็เพิ่งผ่าตัดนิ่วมา )

คุณครับ ผมและสาวกหงส์แดงทั่วโลกก็เครียดกันแทบเป็นบ้าเหมือนกันครับ ตอนนั้นผมอยากตะโกนออกมาจริง ๆ ครับว่า ” นี่มันฟุตบอลนะโว้ย!! ทำไมต้องทำเครียดถึงขนาดนี้ ? “

แต่แล้วกองเชียร์หงส์แดงโชคดีไม่ต้องเครียดนาน หลังจากการเข้ารับการผ่าตัดหัวใจ “เชราร์ด์ อุลลิยร์” ทำผลงานได้อย่างย่ำแย่ เรียกได้ว่า “หมดสภาพ” จนเรารู้เลยว่าสภาพเฮียแกตอนนั้นมัน ” ชรา เหลาเหย่ “

Liverpool The Legend’s Tactic

ทั้งหมดนี้คือตำนานทีมลิเวอร์พูลอีกบทหนึ่งที่ผมอยากจะนำเสนอ ทุกคนทราบดีว่าลิเวอร์พูลเป็นทีมที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานและเก่าแก่ทีมหนึ่ง เราได้รับรู้ตำนานหลายบทจากนักเตะ ผู้จัดการทีม โค้ช? หรือแม้กระทั่งแฟนบอล? สิ่งหนึ่งที่เราควรระลึกไว้คือ บนโลกนี้มีตำนานมากมายและไม่ได้มีเพียงเฉพาะตำนานของผู้ชนะฝ่ายเดียว บางครั้งคนอ่อนแอแต่ต่อสู้อย่างอดทนและมีสปิริตก็เป็นตำนานได้เช่นกัน

ผมคิดว่าทุกอณูของสโมสรที่เรารัก ก็เหมือนกันกับทุกสิ่งของคนที่เรารัก ล้วนมีความหมายทั้งหมด แน่นอนผมกล้าที่จะบอกว่าผมรักตำนานที่ผมได้กล่าวถึงมาทั้งหมด แม้ว่าพวกเขาจะประสบผลสำเร็จในชีวิตค้าแข้งกับลิเวอร์พูลหรือไม่ก็ตาม และผมจะจดจำพวกเขาต่อไป มากกว่าที่จะได้รับความสำเร็จมากมายแต่ไม่มีค่าอะไรที่จะจดจำ

แล้วคุณล่ะครับ……??? มีตำนานที่อยากจะเล่าสู่กันฟังไหม

อีแร้งแดง