ระหว่างที่เขียนอยู่นี้ ก็กำลังติดตามข่าว เรื่อง เขาพระวิหาร อยู่ด้วย

ช่วงหยุดยาวหลายวันที่ผ่านมา ผมมีโอกาสได้ไปเยี่ยมบ้านภรรยาพร้อมกับถือโอกาสพักผ่อนไปในตัว  ผมเดินทางโดยรถโดยสารประจำทางเพราะน่าจะเป็นการเดินทางที่สะดวกและเหนื่อยน้อยที่สุด แต่การหาซื้อตั๋วรถในวันที่ทุกคนต่างพากันเดินทาง ช่างเป็นอะไรที่ค่อนข้างลำบาก สรุปว่าวันนั้นเที่ยวรถ VIP ที่เราต้องการเดินทางเต็ม ต้องซื้อตั๋วของวันถัดไป  และในคืนถัดมา เราก็เดินทางออกจากเชียงใหม่ท่ามกลางสายฝนพร้อมกับการภาวนาถึง สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) โดยการท่องคาถาชินบัญชร ว่าขอให้การเดินทางเป็นไปโดยสวัสดิภาพ

ในวันนั้นหลังจากการซื้อตั๋วเสร็จ ก็เลยถือโอกาสตระเวนดูทำเล เพื่อที่จะทำร้านกาแฟกัน ตระเวนมาเรื่อย จนถึงหน้าวัดสวนดอก ก็เลยเข้าไปเดินเที่ยวชม ก็พอดีกับที่ท้องหิว เลยแวะกินอาหารเจภายในวัดสวนดอก ชื่อร้าน “พันพรรณ” ผมเองก็สั่งเย็นตาโฟเจมากิน หน้าตาก็เป็นแบบที่เห็นนี่ครับ น่ากินมากกกกก

เย็นตาโฟเจ

Salad

หลังจากเดินทางฝ่าสายฝนเกือบทั้งคืน ก็มาถึงบ้านภรรยา สำหรับเช้าวันนี้นั้น ผมไม่ทันได้รับรู้อะไรมากนัก เนื่องจากนอนไม่เต็มที่ ทำให้เวียนหัวและง่วงนอนมาก พอถึงห้องนอน หัวถึงหมอนก็หลับทันที ตื่นมาอีกทีเกือบบ่ายโมง

และช่างบังเอิญที่วันนั้น คนงานที่บ้านหยุด เนื่องจากใกล้เข้าพรรษา ผมจึงมีโอกาสดี ได้ออกกำลังกายบ้าง โดยต้องไปส่งกระเบื้องมุงหลังคา 150 แผ่น พร้อมตัวครอบ

หลังจากส่งกระเบื้องและโต๊ะม้าหินเสร็จ

เพิ่งรู้ว่ากระเบื้องมุงหลังคา ยกทีละ 5 แผ่น ก็หนักเหมือนกันนะเนีย  หลังจากส่งกระเบื้องเสร็จ กลับมาถึงบ้าน ก็มีโยม เอ๊ย! มีผู้มาถือศีลที่วัดแถวบ้าน มาขอให้ไปส่งโต๊ะม้าหินชุดหนึ่งด้วย ก็เลยต้องออกไปส่งของอีกรอบ

เหมอนตุ๊กตาทหารทินในสุสานจิ๋นซี

เส้นทางเข้าวัดครับ ฝุนเยอะหน่อย

หลวงพี่ต้องเบียดเสียดกัน อาศัยรถเข้าวัด เนื่องจากไม่มีรถประจำทางผ่าน

บริเวณวัด ร่มรื่น น่าอยู่มากครับ

แวะให้อาหารปลาในวัดด้วย ผักบุ้งและข้าวหุง

ในสระน้ำ มีปลาเต็มไปหมด

ออกจากวัดมาได้สัก 15 นาที ก็จอดรถแวะถ่ายรูปกัน อากาศดีมากครับ เป็นภาวะที่มีความสุขอย่างเอ่อท้น!!

สบายตากว่าอยู่หน้าคอมฯ เยอะเลย อยากให้ office อยู่ตรงนี้จัง

ความรู้สึกแรกที่เห็น คือ ใครถ่ายรูปวะ โคตรสวยเลย  นี่ถ้าเอามาขยายเท่าผนังบ้าน เป็นแบ็คกราวด์ แล้วมีโต๊ะทำงานวางอยู่ด้านหน้า คงเท่น่าดู บรรยากาศก็คงเหมือน ๆ กับตอนที่ JOBS พรีเซนท์สินค้าของ Apple นั่นแหละ

ผมรำพึงกับตัวเองว่า สงสัยคงไม่พ้นเรื่อง iPad แน่เลย  ในที่สุด ตระกร้ารถเข็นก็มี TIME กลับออกมาด้วย

กลับมาถึงบ้าน ก็ทำพิธีกรรมชงกาแฟ อือม หนังสือแบบนี้ espresso สักช็อตดีกว่า ( ผมให้ความสำคัญกับกระบวนการเหล่านี้ค่อนข้างมากครับ คล้ายกับว่า เราปรับบรรยากาศตรงนั้นให้เหมือนบรรยากาศห้องสมุด อะไรทำนองนี้ เพื่อดึงสมาธิเข้ามาสู่ตัวหนังสือและเป็นการปรับความพร้อมในการอ่านของตัวเราด้วย เหมือนกับตอนที่เราจุดอะโรมานั่งดูดาว ….  ถ้าเราปรับบรรยากาศให้ดีได้ ทุกเรื่องในชีวิตก็เป็นเรื่องดี ไม่จำเป็นต้องเป็นกาแฟ หากเราชอบน้ำส้ม ชามะลิ หรืออะไรก็แล้วแต่ ก็ให้ทำสิ่งนั้น ใจเราจะได้สบาย พร้อมที่จะเปิดรับ เหมือนตอนไหว้พระ นั่งสมาธิ เราจุดธูปเทียน เพื่อสักการะ บูชา แต่ขณะเดียวกัน กลิ่นควันธูปก็จะคอยสร้างบรรยากาศ ให้เรารู้สึก สงบ สำรวม ไม่วอกแวก)

JOBS ขึ้นปก TIME ครั้งแรก ตอนผมอายุได้สองขวบ : TIME : FEB 15, 1982.

สำหรับหน้าปก TIME : APRIL 12, 2010 ที่ผมชมว่าปกถ่ายรูปได้สวยมาก  ๆ นั้น เป็นฝีมือของ Marco Grob

จริง ๆ แล้ว ผมไม่ได้ต้องการจะอ่านเพื่อว่า iPad มีอะไร แต่ต้องการอ่านว่า JOBS  คิดอะไร คิดแบบไหน

ผมมีอุปกรณ์ทีมีตรา  Apple ติดอยู่เพียงสองชิ้น คือ iPhone classic มือสอง กับ Macbook Pro เท่านั้น และสำหรับอุปกรณ์สองชิ้นนี้ สำหรับผมแล้วมีราคาค่อนข้างสูงมากสำหรับการดำรงชีวิตของผม ไม่แน่ Apple ที่ติดอยู่อาจจะเป็นลูกเดียวกับที่ตกใส่หัว เซอร์ ไอแซค นิวตันก็ได้

เหตุผลที่ซื้อมาก็เพราะว่า จะลองเอามาเขียน App บน iPhone เนื่องจากที่ศึกษาดูต้องอาศัย  Xcode ในการเขียนด้วย ซึ่งจนถึง ณ วันนี้ ก็ยังไม่เป็นชิ้นเป็นอันเลย แถมหลัง ๆ Android SDK ก็โผล่ออกมาอีกแล้ว …   โลกหมุนไปทุกวัน ส่วนตัวผมยังหมุนรอบตัวเองอยู่เลย

เหตุผลสำคัญที่สุด ไม่ใช่เรื่อง Design เป็นหลักหากเป็นเพราะว่าผมชอบความคิดของ JOBS  จะว่าไป STEVE JOBS ก็คงคล้ายกับ STEVE McManaman ตอนเล่นให้กับ Liverpool เพราะพลิ้วไหวเหมือนกัน เพียงแต่คนหนึ่งพลิ้วไหวบนวิสัยทัศน์ ส่วนอีกคนก็พลิ้วไหวบนพื้นหญ้า

ผมเริ่มให้ความสนใจจริง ๆ กับ  JOBS  เมื่อครั้งที่ได้ยินเขากล่าวปาฐกถาในพิธีรับปริญญาของมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด

ถ้าเราได้เคยอ่านชีวประวัติของ JOBS มาบ้าง ก็คงคิดว่าเขาคนนนี้เป็นเหมือนกับพระเอกตัวจริง

ในนิตยสาร TIME ฉบับนี้ สัมภาษณ์โดย  Stephen Fry  ซึ่งสารภาพว่าเขารู้สึกใจสั่นไม่น้อยตอนเข้าไปสัมภาษณ์ JOBS ถึงขั้นลืมอัดเสียง

มีสองย่อหน้าที่ Stephen เรียบเรียงออกมา แล้วทำให้ผมคิดว่าคุ้มสำหรับ TIME เล่มนี้ คือ

ตอนสัมภาษณ์  Jonathan Ive ผู้ออกแบบ iPad (อย่าลืมดูรายได้ของ Ive ด้วยนะครับ)

” พวกเขามักจะมองดูแค่ลักษณะเด่นโดยรวมของมันเท่านั้น ซึ่งวิธีคิดแบบนี้ไม่ใช่แก่นของเรา”

สอดคล้องกับที่ JOBS บอกว่า “We start with the product and the user experience”

เท่านี้เราก็คงพอมองเห็นวัฒนธรรมองค์กรของ  Apple ได้เป็นอย่างดี นี่สินะองค์กรระดับโลก

หนัง Hollywood เรื่องหนึ่งก็คงยาวไม่เกิน 3 ชั่วโมง หรือถ้าเป็นไตรภาค รวมกันอาจไม่เป็น 13 ชั่วโมง มีการแบ่งเว้นช่วง มีจุด Climax  ของเรื่อง แล้วในที่สุดก็มีตอนจบให้เราเห็น กลับออกจากโรงหนัง เราอาจร้องไห้ อาจหัวเราะ อาจจะอยากเป็นนั่น เป็นนู้น นี่ โน้น ตามแต่อารมณ์ที่ตกค้างมาจากหนัง

พยายามจดจำความรู้สึกเหล่านั้นไว้ แล้วมาสร้างให้สิ่งดี  ๆ เกิดขึ้นกับชีวิตจริงของเรา  ตอนนี้เรากำลังแสดงฉากไหนกันอยู่ ถึงตอนไหนของเรื่องแล้ว แต่แน่นอน หากคุณอายุยังน้อย คงยังไม่อยากให้ใกล้ถึงตอนจบ เพราะมันจะเป็นเพียงแค่หนังสั้นเรื่องหนึ่ง ที่แสนจะน่าเบื่อ

กว่า JOBS จะมาถึงวันนี้ คงไม่ใช่ 3 ชั่วโมงกับการนั่งเคี้้ยวป๊อบคอร์นอย่างแน่นอน …. จริงไหมครับ

ภายนอกหน้าต่างสายน้ำกระจายพร่างพรมลงบนพื้นหญ้า ต้นชวนชมก็ออกดอกเต็มไปหมด  และที่ขาดไม่ได้เลยในตอนเช้าที่อากาศเย็นสบายครึ้ม ๆ แบบนี้ เสียงเพลงของเบิร์ดกับฮาร์ท ในขณะที่พร่างพรมนิ้วบนคีร์บอร์ดนี้ เพลงหัวใจเหิร เพราะมากครับ ผมอาจจะเป็นวัยรุ่นที่ชอบเพลงเก่า ฟังแล้วมันเหมาะสมเข้ากับวิถีชีวิตของผมดี

ปกติผมมักไม่ใช่คนตื่นเช้าสักเท่าไหร่ เนื่องจากต้องติดต่องานดึกดื่น หรือนั่งคิดทบทวนชีวิตในแต่ละวัน ชีวิตก็เหมือนเบเกอรีครับ เราต้องอบต้องทำให้มันสดใหม่ทุกวัน ไหม้บ้าง ขมบ้าง ไม่เป็นไร แต่อย่าใส่ผงกันบูดให้กับชีวิตก็พอ

ช่วงนี้ต้นไม้ใหญ่รอบบ้าน ใบร่วงหมดแล้ว จากที่ต้องตื่นมากวาดใบไม้ไปทิ้งเกือบสิบรอบ  ตอนนี้ไม่ต้องแล้ว อย่างวันนี้ตอนที่นั่งจิบกาแฟ แหงนมองขึ้นไปเห็นแต่กิ่งก้านเป็นเส้นสายตัดกันไปมา ดูสวยงาม มีพลังและอ่อนหวานไปอีกแบบ  เห็นกระรอกสองตัวเดิมมาวิ่งเล่นออกกำลังกายตอนเช้า วิ่งไล่กันไปตามกิ่งก้านต่าง ๆ  ทำให้สลัดภาพคำว่า playground เดิม ๆ ออกไปจากความคิดผม จากที่เคยคิดถึงสนามเด็กเล่นที่ต้องเป็นพื้นที่ราบ มีสัดส่วน ขอบเขตชัดเจน แต่พอเห็นกระรอกวิ่งเล่นแล้ว จริง ๆ playground เป็นอะไรก็ได้ ที่ทำให้ผู้เล่นมีความสุขต่างหาก มันอยู่ที่ว่าคุณจะเล่นหรือไม่ ถ้าเปลี่ยนจากกิ่งไม้ เป็นสนามหญ้า เป็นเครื่องเพล์สเตชัน เครื่องวี แล้วสุดท้ายขยายสเกลออกเป็นชีวิตเราล่ะ!!! จะเล่นไหม จะเล่นอะไร เล่นแบบไหน ใครจะเป็นเพื่อนเล่น หรือจะเล่นคนเดียวตามลำพัง

เมื่อวานเห็นลุงที่บ้านอยู่ลงไปด้านล่าง ถือตะแกรงหรือกรงอะไรขึ้นมาสักอย่าง เดินตรงมาที่หน้าบ้าน ก็เลยออกไปทักทายแกเสียหน่อย

“อ้าว ลุง หวัดดีครับ จะไปไหนครับเนียะ”

“ลุงว่า จะไปดักกระรอกสักหน่อย”

— อ้าว ผมก็ทำได้แค่ยิ้มให้ แต่คิดในใจว่า หมู เห็ด เป็ด ไก่ ลุงไม่ไปซื้อกินละครับ จะมาจับกระรอกมันทำไม——

สิ่งที่ผมเห็นก็คือ ระหว่างที่เรามีความสุข เราไม่เคยรับรู้ และไม่เคยสนใจด้วยว่า ช่วงเวลาแห่งความสุขนั้นจะแสนยาวนานหรือสั้น เสียจนไม่ทันได้รับรู้รสชาติ  กระรอกสองตัุวที่วิ่งเล่นกันอยู่กิ่งไม้โล้น ๆ ที่อีกนัยหนึ่งผมได้เรียกมันแล้วว่า playground สำหรับเขาสองตัวนั้น ไม่รู้ว่าเป็นพี่น้องกัน เป็นเพื่อนกัน หรือเป็นครอบครัวเดียวกัน หรือเป็นสัตว์ร่วมโลกที่บังเอิญมาอยู่บนต้นไม้เดียวกันในนาทีนี้ จะมีนาทีสุดท้ายของชีวิตเป็นแบบไหน จะมีใครสอนให้ระลึกถึงคุณพระคุณเจ้าก่อนตาย เพื่อให้ไปจุติบนภพภูมิที่ดี เหมือนอย่างมนุษย์บ้างไหม กระรอกมันจะคิดถึงคนข้างหลังไหมที่รออยู่ที่บ้าน อยากจะฝากบอกไหมว่าวันนี้ไม่ได้กลับบ้านแล้วนะ  …..แล้วผมจะไปคิดแทนกระรอกมันทำไมเนียะ

สิ่งที่ผมตั้่งใจก็คือ คอยไปเฝ้าดู เฝ้าดูว่ามีกระรอกมาติดไหม ถ้ามี ใจหนึ่งผมก็คิดว่าจะแอบปล่อยมันไป หรือจะเขียนโน๊ตกระดาษไปสอดไว้บอกว่า “กระรอกมีธุระต้องรีบไปก่อน ไว้เจอกัน” หรือช่างมันเถอะเพราะกลัวผิดใจกับเพื่อนบ้าน

ในกรณีนี้ กระรอกไม่มีเจ้าของ ไม่มีปลอกคอ ไม่มีสีเสื้อ  และกระรอกก็ไม่ได้ไปกินผลไม้แล้วขี้ลงบนหลังคาใคร กระรอกไม่ผิด แก๊สโซฮอลล์ก็ไม่ผิด ไม่มีใครเป็นเจ้าของกระรอก เวลาคุณหิวคุณจะกินกระรอก  เวลาคุณเหงาคุณจับกระรอกมาเลี้ยงเป็นเพื่อน  ก่อนหน้านี้เวลากระรอกมันหิวคุณทำอะไรให้กระรอกบ้าง  เวลาคุณเบื่อกระรอกคุณทำอะไรให้กระรอกบ้าง ทิ้งกุญแจรถไว้ให้กระรอกพร้อมพ๊อกเก๊ตมันนี่ แล้วเขียนโน๊ตบอกกระรอกไว้ว่า ออกไปคลายเครียดนอกกรงบ้าง อย่ากลับดึกล่ะ หรือเปล่า…

เช้าวันนี้ ระหว่างที่นั่งดื่มกาแฟ ผมยังเห็นกระรอกสองตัวเิดิมวิ่งออกกำลังกายกันอยู่บนกิ่งไม้โล้น ๆ และกรงที่ลุงเอามาดักกระรอกก็ยังคงว่างเปล่า …  ผมรู้สึกว่าวินาทีนั้นมีความสุขจัง  ความสุขของกระรอก!!!

————————————————————–

เหตุที่วันนี้ตื่นเช้า ก็อาจเป็นเพราะเมื่อคืนดื่มเบียร์ไปสามขวด ในแต่ละขวดมีเรื่องราวเจือปนอยู่ มีมิตรภาพต่างวัยละลายอยู่ และมีความรู้รอบตัวรอบโต๊ะคราคร่ำอยู่

หลังจากที่ดูข่าวภาคค่ำ ซึ่งก็คงหนีไม่พ้นเรื่องการชุมนุม การประท้วง ซึ่งหลังจากดูได้สักพักผมก็ปิด เนื่องจากไม่ได้ทำให้รู้สึกว่าทำให้ฉลาดขึ้น

หลังจากที่ใคร่ครวญ ดัชนีหุ้นดาวน์โจนส์ ดัชนีหุ้นไทย แล้ว วิเคราะห์ค่าเงินบาทแล้ว ปิดท้ายด้วย ดัชนีข้าวสารกรอกหม้อ ผมจึงตัดสินใจขออนุญาตภรรยาออกไปดื่มเบียร์สักครู่ ผมไม่ใช่คนกลัวเมีย แต่ผมกลัวว่าจะหาผู้หญิงดี ๆ สักคนที่พร้อมจะอยู่กับเราตอนเราลำบากไม่ได้แบบนี้ ไม่ต้องพูดถึงตอนเรามีพร้อมหรอก คนห้อมล้อมช่างมากมาย …โชคยังดีที่ผมยังไม่ต้องใคร่ครวญและคร่ำครวญถึงดัชนี้ดาวน์แล้วผ่อน

ณ สถานที่เสพสุขสำหรับดื่มเบียร์ด้วยโควต้าร์สามขวดของผมนั้น  ผมเจอกวี ที่รู้จักมักคุ้นกันอยู่นานแล้ว  เจอผู้หลักผู้ใหญ่ ทั้งที่มีอำนาจและไม่มีอำนาจ เจอผู้คนอีกมากมายหลากหลายที่ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันเข้ามานั่งที่โต๊ะ  ทุกคุนล้วนอายุมากกว่าพ่อผมทั้งสิ้น  เรื่องในวงมีมากมายหลากหลายแต่ไม่มีใครพูดถึงกระรอกสองตัวนั้น (มึงจะเป็นอะไรกับกระรอกหนักหนาเนียะ)

ใช่ครับ ผมมานั่งดื่มเบียร์เพื่อหาข่าว ความเคลื่อนไหวทางการเมือง..   อีกไม่กี่วัน shipment จะเข้า หนังสือของลูกค้าอยู่ในนั้น อยากรู้ว่ามันจะรุนแรง หรืออ่อนโยน อยากจะรุ้ว่า มันมีเหตุมีผล สมเหตุสมผลหรืองี่เง่าแค่ไหนกัน

แต่ิผิดคาด ที่นี่กลับมีการประชุมเรื่องวาระการพัฒนาหมู่บ้านที่เป็นประโยชน์ส่วนรวมกับทุกครัวเรือน ไม่มีใครพูดเรื่องการเมืองหรือการประท้วง ถึงจะมีแพลมมานิดหน่อยก็จะเซ็นเซอร์ตัวเอง เป็นวงสนทนาที่รอมชอม ออมชอมกัน หาจุดร่วมสงวนจุดต่าง  ไม่มีใครหาจุดร่วมขยายจุดต่าง เพราะทุกคนก็คงรู้ ว่าทางกลับบ้าน เราก็ใช้ถนนเส้นเดียวกัน วัด เราก็ใช้วัดทำศาสนพิธีที่เดียวกัน จัดพิธีศพที่วัดเดียวกัน ไปงานแต่งงานลูกหลานของกันและกัน ไปเยี่ยมผู้ป่วยที่เป็นสหายญาติมิตรของกันและกัน แต่ไม่ใช่ทุกคนจะไม่มีแนวคิดทางการเมือง ไม่ใช่อะไรก็ได้ หากแต่การแสดงออกนั้น ได้ถูกกลั่นกรองผ่านสมองด้วย ไม่ใช่ใช้ reflex ผ่านแค่ไขสันหลัง แล้วแสดงพฤติกรรมออกมาเลย  ….  นั่นถึงทำให้ผมเข้าใจได้ว่า ชุมชนแห่งนี้อยู่ได้เพราะอะไร

ไม่ว่านักการเมือง  จะเป็นใคร จะมาจากไหน และจะไปตายที่ไหนหรือมีจุดจบของชีวิตอย่างไร  ชุมชนแห่งนี้ก็ยังคงต้องดำรงต่อไป   เขาและเธอก็ยังคงต้องหาเลี้ยงชีพต่อไป จะแตกต่างตรงกระบวนการเล็กน้อยตรงที่เขาหรือเธอเหล่านี้จะเข้าหา mass หรือ niche หากไล่เรียงจากนโยบายระดับชาติลงมาจนถึงนโยบายระดับครอบครัว  ผมยังเชื่อว่า CEO เปลี่ยนแปลงได้ วัฒนธรรมองค์กรเปลี่ยนแปลงได้ และเลือกที่จะคัดสรรพนักงานที่มีความสามารถเหมาะกับองค์กรได้  เหมือนโรงเรียนที่สามารถคัดเลือกเด็กเก่ง เด็กบ้านรวย เวลาสอบเข้าอะไรได้เยอะ ๆ จะได้กลายมาเป็นเครดิตให้กับโรงเรียนนั้นได้ว่า การศึกษาของที่นี่มีคุณภาพ  องค์กรธุรกิจนั้นเลือกได้

แต่สำหรับประเทศไทย คนทุกคน มีความหลากหลาย คุณจะเป็นโจร เป็นตำรวจ เป็นคนเหนือ คนใต้ คนอีสาน คนหล่อ คนไม่หล่อ คนเก่ง คนไม่เก่ง คนดี คนเลว นักธุรกิจ หรือนักทุจริต คุณก็เป็นคนไทย ทำหน้าที่ ประกอบอาชีพ ด้วยความซื่อสัตย์สุจริตหรือคดบ้างโกงบ้าง ตามการเลี้ยงดู อบรมสั่งสอนที่ได้รับมา ตามค่านิยม ตามวัฒนธรรมองค์กรที่หล่อหลอมคุณ สุดท้ายทั้งหมดทั้งปวงก็ติดยี่ห้อ THAILAND  มีการวัด GDP  มีอะไรต่อมิอะไร ที่เป็นดัชนีชี้วัดมาตรฐานออกมา โดยอยู่บนพื้นฐานของการคิดการมองโลกแบบที่ไม่ใช่  ZEROSUM GAME

กระรอกวิ่งมาอีกแล้ว ผมเลยพูดกับกระรอกว่า  หากจะฆ่ากระรอกก็ฆ่าไป หากจะตัดกิ่งก้านที่กระรอกวิ่งเล่นกัน ก็ตัดไป แต่อย่าตัดต้นไม้ เพราะถ้าคุณตัดต้นไม้ คุณจะไม่มีที่ให้กระรอกตัวใหม่ได้ใช้ชีิวิต คุณจะไม่มีร่มเงาที่จะดึงดูดกระรอกตัวอื่นให้มาวิ่งเล่นที่นี่ คุณจะไม่ได้เห็นต้นไม้ผลัดใบ คุณจะไม่ได้เห็นการเจริญงอกงามของวันเวลาที่แสดงผ่านบนดอกใบของต้นไม้นั้น ที่สำคัญต้นไม้นั้นไม่ใช่ของคุณคนเดียว นั่นคือคุณไม่ได้เป็นเจ้าของต้นไม้นั้นตั้งแต่เริ่มต้นเพียงลำพัง คุณจะต้องเดินไปถามเพื่อนบ้านว่าตัดต้นไม้นั้นได้ไหม แล้วเพื่อนบ้านคุณก็ตอบคุณไม่ได้ ก็ต้องเดินไปถามเพื่อนบ้าน ของเพื่อนบ้าน  เพื่อนบ้านก็ถามกันต่อไปอีก ต่อกันไปเป็นทอด  ๆ คุณจะต้องรอคอยคำตอบจากทุกคนลงมติ ถ้าทุกคนมีสมองนะ คิดเป็น ไม่ใช่เขาว่าไงว่าตามกัน คุณถึงจะสามารถตัดสินใจได้ว่าคุณจะสามารถทำอะไรกับต้นไม้นั้นได้บ้าง

ขวานที่คุณมีในมือเขาเรียกว่า “อำนาจ” ไม่ใช่ “อำเภอใจ”    ขวานที่คุณมีอาจจะคม แกร่ง ทำจากเหล็กชั้นดี เลี่ยมทอง และคุณอาจจะตั้งชื่อขวานนั้นว่า “ขวานแห่งอำนาจอันเกิดจากอำเภอใจ” ก็ได้ ขวานที่คุณมีตอนนี้คงเทียบได้กับดาบเอ็กซ์คาลิเบอร์  แต่มีขวานอีกอันเก่าแล้วล่ะไม่ค่อยคมเท่าไหร่  ฟันอะไรไม่ค่อยเข้า ออกแนวออมชอมมากกว่า  เห็นขวานนั้นไหมครับ คุณช่วยขยับเท้านิดนึงครับ คุณเหยียบขวานอันนั้นอยู่ครับ

ผมก็เหยียบขวานนั้นอยู่เช่นเดียวกับคุณครับ แล้วผมก็รักขวานเก่าๆ อันนี้มากด้วย จริงอยู่ครับ มันไม่ใช่สมบัติของตระกูลผม แต่ไม่รู้สิ ผมรักมันเพราะมันเป็นสมบัติสาธารณะที่ตกทอดกันมา จากรุ่นสู่รุ่น

ขวานนั้นเขาเรียกว่า “ขวานทอง”

……. กระรอกเอ้ย….  ถ้าต้นไม้นี้มันไม่เหมาะกับเอ็งแล้ว    ….. ทำไมไม่ย้ายไปอยู่ต้นอื่น…..

ผมพูดกับกระรอก สัตว์ร่วมโลกที่น่ารัก  แต่ไม่รู้ว่ากระรอกจะเคยได้สดับรับฟัง “สัตว์โลก ย่อมเป็นไปตามกรรม”  บ้างหรือไม่  หรือเคยได้ฟังเรื่องกระแหนะกระแหนในหมู่กระรอกด้วยกันว่า “มนุษย์ ย่อมเป็นไปตามเิงิน” …..

ผมเขียนบทความเรื่องนี้ขึ้นมา เพราะความคิดเห็นส่วนตัว ไม่มีอะไรเคลือบแคลงแอบแฝงครับ กรุณาอย่าเอาไปตีความเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง หรือบิดเบือนจนทำให้รู้สึกว่าผมกินหญ้าแทนข้าวเลย  กรุณาอ่านแบบขำ  ๆ นะครับ ผมเขียนถึงกระรอกสองตัวนั้นจริง ๆ ….

ความเร้าใจ อยู่ตรงที่ตอนไป กับตอนกลับ แตกต่างกันราวหนังคนละม้วน

ตอนไป ขี่รถแบบธรรมดา ชิล ชิล ตามถนนราดยางปกติ แต่ตอนกลับ เรามาดูภาพกันดีกว่าครับ

นัดออกเดินทางกัน ตอน ตีสี่ครึ่งครับ

ทุกครั้งที่ออกทริป ผมเป็นคนอายุน้อยที่สุด ห่างจากลุงคนอื่นเกือบสามสิบกว่าปี

ตรงทางแยกซ้ายเข้า อ.กัลยาณิวัฒนา จะเห็นป้ายดังกล่าวอยู่ทางด้านขวา ตรงนี้ใครที่ขี่มาแล้วน้ำมันใกล้หมดถัง ให้ตรงไปทาง อ.ปาย ราว 2 กิโลเมตร จะเจอปั๊มน้ำมันหลอด อยู่ทางด้านซ้ายมือ หากขี่เข้าไปเติมที่ อ.ปาย ก็เกือบ 13 กิโลเมตร ไปกลับก็ 26 กิโล ไม่คุ้ม แต่หากไม่เติมเลย น้ำมันอาจหมดถังได้ เพราะต่อไปเป็นทางขึ้นเขาเสียเป็นส่วนใหญ่

สวมเสื้อตัวโปรดบาง ๆ แต่ตอนเช้าที่ขี่มาหนาวสั่นไปทั้งตัว ทรมานมาก ช่วงเชียงใหม่-แม่เลาแม่แสะ อ.แม่แตง

ปั๊มน้ำมันหลอดที่พูดถึง ต้องเติมก่อนขึ้นไป อ.กัลยาณิวัฒนา

ชัดเจน

ระหว่างทางเจอคนทอดสะพานเยอะมาก ราว 6-7 แห่ง

ระหว่างทางเจอคนทอดสะพานเยอะมาก ราว 6-7 แห่ง

เจอวัว วางกับระเบิดเยอะมาก

ทั้งแห้งแล้ง ทั้งชุ่มชื้น ทั้งหมอกควัน

ขี่ไปสักพัก ภูมิประเทศเิริ่มเปลี่ยน

เริ่มเข้าสู่ตัวอำเภอ กัลยาณิวัฒนา และใกล้ถึงวัดจันทร์แล้ว

เริ่มเข้าสู่ตัวอำเภอ กัลยาณิวัฒนา และใกล้ถึงวัดจันทร์แล้ว

บริเวณลานวัดจันทร์ และที่ตั้งชั่วคราวของ อ.กัลยาณิวัฒนา

เจดีย์วัดจันทร์

มีวิหารเก่าอยู่ถัดไปจากเจดีย์

หอระฆัง

เหมือนวิหารสวมแว่นตา

หอระฆังชัด ๆ

ทางเข้าวิหารด้านข้าง

เตรียมทำลูกนิมิตร

ธนาคารข้าวพระราชทาน

แมวน้ำ!!

ออกจากวัดจันทร์ เลี้ยวซ้าย เจอปั๊มน้ำมันหลอด บางคนแวะเติมไว้สักหน่อย

จากถนนลาดยาง ก็กลายมาเป็นถนนลูกรัง ฝุ่นคลุ้ง

จะไปไหนต้องคิดแล้วคิดอีก

ถนนบางช่วงเป็นฝุ่นละเอียด

ภาวะโลกร้อนมั้ง

ฝุ่นกระจาย

ล้อรถปัด ส่ายไปมาเพราะฝุ่นหนามาก

คลุกฝุ่นมาได้สัก 40 กว่ากิโล มาแวะจอดรอคันอื่น แว็บไปเห็นมีปั๊มเล็ก ๆ ตรงนี้ด้วย

ไปต่อสักพัก เจอโค้งฝุ่นหนาเตอะอีกแล้ว

แวะพักศาลาชมวิวเสียหน่อย เริ่มเมื่อย

ทางที่ผ่านมา ก็เหมือนชีวิตเรา ขรุขระ ไม่ราบเรียบ แต่ก็ยังมีช่วงให้พักหายใจบ้าง

เข้าเขต อ.สะเมิง แล้ว

เจอถนนผุอีกแล้ว สั่นสะเทือนตลอดการขับขี่เลย

ถ้าเราไม่ผ่านความลำบากมาก่อน เราก็คงไม่รู้ถึงคุณค่าในตัวเองที่เรามี

ทำพิธีเชิญเทพและสิ่งศักดิ์สิทธิ์

ผมออกจากเชียงใหม่มาได้กว่าอาทิตย์ เนื่องจากต้องเดินทางมาเยี่ยมพี่สะใภ้ที่เข้ารับการผ่าตัดเนื้องอก และมีโอกาสอันดีที่ได้มาร่วมทำบุญถวายพระและหนังสือสวดมนต์ ณ วัดป่าใต้ อ.เชียงคาน จังหวัดเลย แต่ในขณะเดียวกันก็พลาดจากการออกทริปมอเตอร์ไซค์ไปปักเต๊นท์นอนกันที่ภูชีฟ้า จังหวัดเชียงราย ไหนๆ ก็ได้มาเที่ยวแล้ว จึงถือโอกาสเก็บภาพมาฝากผู้อ่านกันครับ

Temple's dog

เตรียมพระผงสำหรับบรรจุไว้ในองค์พระ

บรรจุพระผงเข้าไปในองค์พระ

พระสงฆ์สวดชยันโต

ยังค่อนข้างเป็นวัดป่าอยู่ครับ

บรรยากาศร่มรื่น

กระดานดำบนศาลาวัด

บรรยากาศหน้าศาลาวัด

ศาลาวัด ขณะปฎิบัติหน้าที่ด้วยความซื่อตรง

เลียบริมโขง

ฝั่งตรงข้ามคือสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว

บรรยากาศแม่น้ำโขง

บรรยากาศริมโขง

ผมเชื่อใน officeless

Ideal for business travelers, road trippers, and families on vacation, this set of four vacuum-seal bags helps create up to twice as much storage space, whether in a suitcase or backpack or in a closet, ready and waiting for the next trip. To use, simply add the items to be stored and, starting at the zippered end, roll the air out through the one-way valve to “shrink” the items stored inside. The bags not only compress bulky items for more compact storage, but they also create (more…)

“ในความรัก, ทุกอย่างสดชื่น และเป็นความจริง

มันจึงมีความผิดหวัง, เศร้า และระทม

สว่างไสว และมืด

เมฆและภูเขาไร้ชีวิต, แต่มันยังมีเงาของความรัก “

‘ รงศ์ วงษ์สวรรค์

เวลาเกือบบ่ายที่ไปรษณีย์… ตามหน้าทีการงานอันเป็นปกติ

บังเอิญได้พบกับเพื่อนที่คุ้นเคย (โดยมิได้นัดหมาย)

พร้อมบอกข่าว เกี่ยวกับงานของ อา’รงศ์ (เค้าเรียกอย่างนั้น)

นับจากที่จำได้เกี่ยวกับ อา ‘ รงศ์ หรือ ‘ รงศ์ วงสวรรค์* นั้น มักจะได้ยินชื่อท่านตามหน้าหนังสือและเป็นแขกรับเชิญในงานสัปดาห์หนังสือ หรืองานอื่นๆที่เกี่ยวเนื่องกับการเขียนอ่านอยู่เป็นระยะ

แม้ว่าท่านจะมีอายุมากขึ้นตามกาลเวลาที่ไม่อาจยื้อยั้ง  แต่ท่านก็ยังเขียน เขียนอยู่อย่างเสมอ และเป็นนักเขียนที่ได้รับการยกย่องจากนักเขียนรุ่นเล็ก รุ่นใหญ่ ด้วยผลงานมากมายกว่า 100 เล่ม ได้รับการตีพิมพ์ ซ้ำ ตลอดจนได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ ละครเวที หลายต่อหลายเรื่อง  คงน่าเสียดายถ้าใครไม่ได้มาในงานอำลา..อาลัย..ที่กำลังจะจัดขึ้นนี้

หอนิทรรศการศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

*หลังจากสร้างสรรค์ผลงานมายาวนาน ‘รง วงสวรรค์ ป่วยด้วยโรคไตเรื้อรัง และถึงแก่กรรมในวันที่ ๑๕ มีนาคม ๒๕๕๒ สิริอายุ ๗๗ ปี

รู้จัก ‘รง วงสรรค์ ให้มากขึ้นที่สวนทูนอิน

“มกราคมอำลา ’รงค์ วงษ์สวรรค์”

Rong Wong-Savun…One For the Road

นิทรรศการภาพถ่าย ของ ‘รงค์ วงษ์สวรรค์ ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์

และธวัชชัย พัฒนาภรณ์

ระหว่างวันที่ 9 – 30 มกราคม 2553

ณ หอนิทรรศการศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

กิจกรรมในวันเสาร์ที่ ๑๖ มกราคม ๒๕๕๓

ณ โถงกลาง หอนิทรรศการศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

๑๔.๐๐ น. เสวนา “พินิจวรรณกรรม..สำนวนเพรียวลม ‘รงค์ วงษ์สวรรค์ “

โดย พิบูลศักดิ์ ละครพล                  กวีสัญจร

สุมิตรา จันทร์เงา                       คอลัมนิสต์เครือมติชน
รัฏฐ์ เฉลิมแสนยากร                 นักเขียนรางวัลหม่อมหลวง
บุญเหลือ เทพยสุวรรณ

๑๖.๐๐ น. เสวนา “กว่าจะเป็นภาพประกอบและปกหนังสือของ ‘รงค์ วงษ์สวรรค์‘’

โดย ช่วง มูลพินิจ                     ศิลปินมดยิ้ม

ทองธัช เทพารักษ์           นักออกแบบปกและภาพประกอบ

๑๘.๐๐ น. คอนเสิร์ต Rong Wong-Savun…Fly to Heaven

โดย โก้ มิสเตอร์แซ็กแมน, ตุ๊ก บราสเซอรี่, ฮา โมนิก้า ซันไรท์ ฯลฯ

********************************************************

วันที่ ๑๗ มกราคม ๒๕๕๓

๑๓.๐๐ น.              เสวนา “หนังและเพลงในช่วงชีวิตของ ’รงค์ วงษ์สวรรค์”
๑๖.๐๐ น.              เสวนา “อะไรอีกมากมาย…เบื้องหลังการทำหนังสืองานศพ”
๑๙.๐๐ น.              สวดอภิธรรมศพ (ที่วัด)

วันที่ ๑๘ มกราคม ๒๕๕๓

พระราชทานเพลิงศพ

วันที่ ๒๓ มกราคม ๒๕๕๓

๑๗.๐๐ น.              เสวนา “การเดินทางคือสายตาของนักเขียน”
๑๘.๓๐ น.              ฉายภาพยนตร์และคลิปวิดีโอ

วันที่ ๓๐ มกราคม ๒๕๕๓

๑๖.๐๐ น.              เสวนา “อาหารการกิน…ศิลปะการใช้ชีวิตและความรัก”
๑๘.๓๐ น.              ปาร์ตี้เคล้าเสียงเพลง “เลี้ยงส่ง ’รงค์ วงษ์สวรรค์”

สถานที่ : ลานลั่นทม หอนิทรรศการมหาวิทยาลัยเชียงใหม่

ช่วงเย็นของวันศุกร์ ที่ 8 มกราคม ที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสไปชมงานนี้ เช่นเคยครับ หอศิลป์ มช. อยู่ไม่ไกลจากบ้าน เดินทางไม่เกิน 8 นาทีก็ถึง ผมไปถึงก่อนพิธีเ้ปิดงานเล็กน้อย ผู้คนให้ความสนใจค่อนข้่างเยอะพอสมควร

ยืนอ่านสูจิบัตรดูเนื้อหาของงาน

ไปถึงก็ลงทะเบียนพร้อมรับสูจิบัตร มาอ่านดูรายละเอียดด้านในกันก่อน

พิธีเปิดงาน

คณะบดี คณะวิจิตรศิลป์ มช.

กงศุลญี่ปุ่นกล่าวเปิดงาน

ผู้คนที่มาร่วมชมงาน

ตุ๊กตาเหล่านี้ วัสดุที่ใช้ยัดไส้ข้างในแปลกดี จับแล้วจะลื่นไหลไปตามมือเลยครับ เขาบอกว่าทำมาจาก polystyrene ซึ่งมีชื่อทางการค้าที่ได้รับการจดลิขสิทธิ์ไว้แล้ว เป็นสินค้าที่ผลิตขึ้นในปี 2001

สิ่งนี้คือ TV8-301 : First portable transistor television in the world ออกแบบโดย Sou Shimada ผลิตโดย Sony Corporation ในปี 1960

Yamaha Passol : Designed for quieter running. ออกแบบโดย ELM Design Co., Ltd ปี 2003

ชิ้นนี้คือการออกแบบวิทยุ โดย Kozo Yamamoto ผลิตโดย Sony ในปี 1958

ในปี 1958 Jozaburo Kimura ออกแบบรถมอเตอร์ไซค์ที่เน้นความทนทานและประหยัด ผลิตโดย Honda

หลังสงครามโลก เศรษฐกิจยังไม่ฟื้นตัว Jiro Kosugi ได้ออกแบบรถ compact-car และผลิตโดย Mazda ในปี 1959

หรือถ้าไม่ดื่มเลย … จะเป็นอะไรที่ยอดเยี่ยมมากครับ สำหรับคนที่เสเพลมาหลายปี ลองหยุดเสเพลสักปีหนึ่ง ก็อาจจะดี อ้าว! อันนี้ไม่ลองไม่รู้นะครับ เขาเรียกว่าถึงเวลา change! เราทานอาหารเดิม ๆ ทุกวันเรายังเบื่อเลย เราดำเนินชีวิตแบบเดิม ๆ มาหลายปี หากลองปรับดูบ้าง อาจรุ่ง… ถึงทำไปแล้วไม่ได้ดีขึ้น แต่อย่างน้อยเราก็ยังเลวเท่าปีที่ผ่านมานะครับ ไม่ได้ดีขึ้นก็ยังเสมอตัว ลองวางหลักกิโลในชีวิตให้ตัวเองดูสักครั้ง

สำหรับปีใหม่นี้ หากต้องเดินทางหรือนั่งรอรถเบื่อ ๆ สามารถติดตามอ่านเรื่องราวของผมได้บนมือถือเลยนะครับ แค่กดมือถือ เลือกเมนู web แล้วพิมพ์
mippin.com/herothailand ง่าย ๆ เท่านี้ก็สามารถอ่านเรื่องเฮฮาได้ง่าย ๆ แล้วครับ

อย่าลืมนะครับ ปีใหม่แล้ว เราชอบนับหนึ่งกันตอนปีใหม่ แต่การนับหนึ่งบ่อย ๆ มันก็ไม่ง่ายเหมือนกันครับ เหนื่อย! ปีหน้าฟ้าใหม่ herothailand.com จะทำตัวให้ดีขึ้นกว่าเดิมครับ ส่วนใครที่จะไปเค้าดาวน์ ตัวเองผ่อน ก็ขอให้ประสบความสำเร็จดังใจมุ่งหวังนะครับ

ขอให้รักที่จะทำและได้ทำในส่ิงที่รักครับ
herothailand.com

ผมขอขอบพระคุณลูกค้าทุกท่านที่ช่วยอุดหนุนและช่วยให้กำลังใจเว็บไซต์เล็ก ๆ ขนาดนาโน แห่งนี้

และ้ต้องขออภัยในความไม่สะดวกที่อาจจะทำให้การได้รับบริการจากเว็บไซต์นี้ล่าช้าออกไปบ้าง เนื่องจากผมมีเจ้าสาวเพียงคนเดียว จึงจำเป็นที่จะต้องเอาใจใส่และทุ่มเทให้มากหน่อย

ขอให้ทุกคนมีความสุขมาก ๆ  ในฤดูหนาวนี้นะครับ

มิ้นท์ครับ