Herothailand.com BLOG!

ถึงกรุงเทพฯ วันแรกยังไม่รู้จะทำอะไรดี พอดีที่เพื่อนกุ้งผู้ใจดีให้ที่พักพิงอาศัย รีบออกไปทำงานเกิดลืมแฮนดีไดรฟ์ไว้ที่ห้อง ก็เลยได้ออกเดินทางเสียที จากสุทธิสารมาหาเพื่อนยังสีลม หลังจากไม่ได้เข้ากรุงเทพฯเสียนาน เดี๋ยวนี้”หูฟังสีขาว”  ของ Steve Job ทำหน้าที่เป็นเพื่อนให้กับผู้คนบนรถไฟฟ้าทั้งใต้ดิน ลอยฟ้า และบนท้องถนนไ้ด้เป็นอย่างดี รวมถึงเด็ก  B-Boy ก็ถูกแซงด้วยเด็ก BB แบบเห็น ๆ

จากสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินสีลม เดินตรงมาเราก็จะเจอร้านเกี๊ยวปูหรือบะหมี่ เลยแวะกินอาหารเช้าที่นี่ ตอนเข้าไปกินนึกว่านั่งอยู่ท่ามกลางพายุ เพราะร้านนี้มีพัดลมอุตสาหกรรมเปิดระบายความร้อนสี่ห้าตัว

พอกินเสร็จ ก็เกิดคำถามว่าจะไปไหนต่อ ก็เลยขึ้นรถไฟฟ้าตรงสถานีศาลาแดงเพื่อจะไปสยาม ด้วยความงก ๆ เงิ่น ๆ ดันขึ้นรถไฟฟ้าผิดฝั่งอีก เลยได้ไปเที่ยวฝั่งธน ตอนไปเห็นมีควันดำลอยสูง ไม่รู้ว่าตรงผั่งธนเกิดไฟไหม้ที่ไหน

ที่สุดก็ได้ใช้เวลาตลอดช่วงบ่ายอยู่ที่ Paragon ถือโอกาสไปดูหนังสือที่คิโนะ เอเชียบุ๊คส์ แล้วก็หาที่นั่งดื่มกาแฟ เพื่อรอเวลาให้ถึงห้าโมงเย็น เนื่องจากนัดกับเพื่อนทานข้าวเย็นกัน

ทานข้าวเย็นเสร็จก็ไม่รู้จะทำอะไรอีก ตัดสินใจเดินว่าจะไปเยาวราช หาอะไรกินกันอีก ปรากฏว่าแค่เดินมาจะขึ้นรถเมล์แถวไหนสักที่จำไม่ได้ ที่เดินเลียบศูนย์หนังสือจุฬาฯ มาแล้วเลี้ยวซ้าย เห็นคนยืนรอรถเมล์กันอยู่ก็แทบจะเป็นลม ทำไมเยอะแบบนี้….

สุดท้ายก็ได้มายืนอยู่บนรถเมล์ เจอน้อง รด. เป็นเด็ก ม.6 สองคนยืนคุยกันอยู่เรื่องการเลือกคณะเรียน ว่าจะเข้าคณะไหนดี เห็นน้องคุยกันอยู่นาน ก็เลยให้คำแนะนำไป ไหน  ๆ ก็โหนรถเมล์อยู่ใกล้กันแล้วนี่

พอถึงเยาวราช ก็เดินหาอะไรกิน เดินไปเดินมาสักพัก ก็เหนื่อย หมดแรงเอาดื้อ  ๆ  ก็เลยแยกย้ายกันกับเพื่อนที่เยาวราช ราวสามทุ่ม

หาอะไรกินแถวเยาวราช

จากนั้นก็ขึ้นรถเมล์ไปยังสถานีหัวลำโพง ต้นสถานีอากาศปลอดโปร่ง แต่ระหว่างทางกว่าจะถึงสุทธิสาร….. โอ้ว พระเจ้า!!

……..

หลังจากยังไม่หายมึนกับการแออัดของผู้คนบนรถไฟฟ้าใต้ดิน จากหัวลำโพงมาสุทธิสาร เช้าวันนี้งัวเงียตื่นขึ้นมาพร้อมกับที่ฝนตกปรอย  ๆ เพื่อนตัดสินใจโทรเรียกแท็กซี่ให้มารับ เพื่อไปส่งยังสนามบินสุวรรณภูมิราว 06.30 น. เพื่อจะไปให้ทันเช็คอินก่อน 07.15 น.  ด้วยความรีบร้อนกลัวไม่ทัันประกอบกับฝนตกทำให้ระหว่างนั่งรถ เกิดการวิงเวียนศีรษะอย่างบอกไม่ถูก

ไปถึงสุวรรณภูมิราว 07.15 น. ก็ไปเช็คอินตามปกติ ปรากฎว่ามาสาย ปิดรับกระเป๋าแล้ว ต้องหิ้วขึ้นเครื่องเอา เนื่องจากหากรอโหลดกระเป่าต้องรอไฟล์ตอน 11 โมง ก็ยังทุลักทุเลผ่านมาได้ ทีนี้เนื่องจากเรามาเช็คอินสาย แล้วจะต้องไปขึ้นเครื่องที่ F1A ซึ่งอยู่ไกลมาก ต้องวิ่งกันแทบตายกลัวไม่ทัน โชคยังดีที่เขายังรอ ก็ให้รถตู้มารับพาไปส่งที่เครื่อง ซึ่งนอกจากกระเป๋าใบโต เราก็พกความรู้สึกผิดและละอายแก่ใจที่ทำให้คนอื่นต้องรอ  เฮ้อ !!!

วันฝนปรอย ๆ

รู้สึกเหงาเหมือนกัน บอกไม่ถูก

ภรรยาผมคนใส่แว่นกับเพื่อนกุ้ง

ราวสองชั่วโมง มาถึงแล้ว

และแล้วเราก็มาถึง Hồ Chí Minh จนได้ ตอน 09.15 น. ไม่ขาดไม่เกิน

หนังสือต่างประเทศเกี่ยวกับ Ho Chi Minh

ท่าอากาศยานนานาชาติโฮห์จิมิน

รอจังหวะหาแท็กซี่แถวนี้ สุดท้ายได้แท็กซี่คันหนึ่งคิดที่ 8 USD จากที่คันแรกจะคิดเรา 20 USD

ตอนส่งเสร็จเขาจะขอทิปอีก 2 usd แต่เราคงให้ไม่ได้

ค่าผ่านทาง นิ่ง ๆ ไว้ ให้แท็กซี่จ่ายเอง

ป้ายโฆษณาระหว่างทางออกจากสนามบิน

ปั๊มน้ำมัน

รถไปรษณีย์ EMS

จำชื่อวงเวียนไม่ได้

เฝ๋อ มื้อแรกของวันตอน 11 โมง

ต้องกินเฝ๋อ เพราะอ่านรายการไม่ออก และผู้คนทั่วไปไม่ได้สื่อสารภาษาอังกฤษ

แม่ค้าในตลาดเบียนฐาน

แม่ค้าในตลาดเบียนฐาน

ผู้คนที่มาจับจ่ายใช้สอย การหาข้าวเย็นกินที่นี่ ประหยัดและปลอดภัยดี

เพื่อนกุ้งจองห้องพักที่โรงแรม Asian Ruby 2 ระดับ 2 ดาว ไว้ ซึ่งก็อยู่ไม่ไกลจากตลาด เบียนฐาน เดินออกจากโรงแรมแล้วเลี้ยวซ้่าย 2 ครั้งก็เจอตลาดเบียนฐานเลย

สำหรับอาหารเช้าคือ เฝ๋อ  นั้น เพราะเราอ่านภาษาเวียดนามไม่ออก และผู้คนทั่วไปก็ไ่ม่ได้สื่อสารเป็นภาษาอังกฤษ ดังนั้นการไปเที่ยวควรมีเครื่องคิดเลขติดตัวไปด้วย เวลาถามราคาจะได้ไม่งง  อาหารที่นี่แพงมาก มือละเป็นหมื่นเป็นแสน